De afspraak stond al een tijdje gepland: met mijn psychiater. Het was ons eerste face-to-face gesprek sinds corona ons land trof. Toen ik ruim een half jaar geleden kennis maakte met haar, kwam ik een paar dagen later bij mijn therapeut met de woorden, ‘je zei toch dat er twee psychiaters zijn? Kun je straks met me meelopen naar de balie en daar een afspraak bij die andere psychiater regelen?’ Mijn therapeut liet me rustig uitrazen, ik kon vertellen over hoe ons gesprek was verlopen en wat er -in mijn ogen- allemaal niet goed was. Ik kreeg de therapeutisch verantwoorde reactie die ik absoluut níet wilde krijgen: ‘hoe zou het zijn als je dit de volgende keer gewoon met haar bespreekt?’ vroeg mijn therapeut.

Zo gezegd, zo gedaan (ja echt). En sindsdien ben ik ontzettend blij met mijn psychiater. De regie ligt bij mij. Ik mag aangeven waar mijn vragen en behoeftes liggen, ik mag vertellen wanneer ik eventueel medicatie wil veranderen, afbouwen of opbouwen. En die regie is voor mij ontzettend belangrijk. Ik heb niet de regie over haar receptenblokje, maar ik kan wél aangeven waar ik tegenaan loop. En zij luistert.

Een tijdje geleden is er het één en ander veranderd rondom mijn medicatie, wat nogal veel invloed heeft op eten en mijn gewicht. En dus zijn mijn gewicht en eetpatroon nu ook onderwerp van gesprek bij mijn psychiater. Ik weiger pertinent mijn gewicht te benoemen, maar enkel een BMI vindt ze gelukkig ook goed.

De afgelopen maanden had ik weinig controle. Door het virus viel zo’n beetje alles wat ik had opgebouwd sinds ik uit de kliniek ben, weg. Alle ogenschijnlijk normale dingen, ergens spontaan koffiedrinken, mijn studentenvereniging, een tof project… alles viel weg. En dus greep ik terug op datgene waar ik wel controle over heb: eten. Eerlijk gezegd beviel het me ook best goed dat mijn medicatie hier een “positieve” bijdrage aan levert.

In werkelijkheid is er niets positiefs aan. Die medicatie vermindert mijn eetlust behoorlijk en zorgt ervoor dat ik snel vol zit. En dús ging ik minder eten, want hé, als ik geen honger heb, waarom zou ik dan nog eten?
Maar nu heb ik er dus een probleem bij. Want verder afvallen brengt mijn behandeling in gevaar. Tegelijkertijd is het stoppen van deze medicatie ook spelen met vuur… Met andere woorden, de eeuwige zoektocht naar “balans” zet ik door.

De regie ligt bij mij. De verantwoordelijkheid ligt bij mij. Over vijf weken spreek ik mijn psychiater weer. En als ik voor die tijd vastloop, is het aan mij om aan de bel te trekken. Hoe tegenstrijdig het ook voelt. Want dat is een eetstoornis: één en al tegenstrijdigheid.

Eén gedachte over “Eigen regie bij mijn psychiater”

  • Zó dapper dat je het hebt durven bespreken. En als een hulpverlener daar dan ‘goed’ op reageert, heb je volgens mij een fijne te pakken. Moeilijke zoektocht en strijd met die medicatie en je gewicht. Veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *