Sinds een paar weekjes ben ik gevraagd te komen bloggen voor deze te gekke site en daar kon ik geen nee tegen zeggen.
Ik volgde het al en had al contact met de hoofdbeheerders van deze site en zo rolde ik in dit enorm fijne team.

Goed, ik zal mij zo goed mogelijk voorstellen
Ik ben Denise en ik ben 34 jaar.
Samen met mijn man Bart en onze 4 dochters (Lieve van 12, Lenthe van 9, Linde van 5 en Luna van 4) woon ik in het een ontzettend heerlijk rustig dorpje in Brabant. We wonen hier heerlijk rustig tegen de polders aan en dat is dus ook echt waar ik graag wandel. Alleen of met het gezin. Ook hebben we hier heel veel waterrijke plekjes waar ik enorm tot rust kan komen.

Ik ben momenteel bewust thuisblijf mama en die keuze maakte ik toen ik zwanger was van Lieve.
Oh, klein detail.. Lieve is niet biologisch van mijn man maar de band met haar biologische vader is niet bepaald fijn en oke en ze is eigenlijk echt opgegroeid met mijn man om haar heen en hij is voor haar echt haar papa, DNA is anders maar DNA maakt hem niet minder papa voor haar. Wel de beste papa omdat hij echt aandacht, liefde, veiligheid en geborgenheid geeft, net zoals bij onze andere 3 meisjes.
Werken kan ik momenteel ook niet, waar ik ergens wel van baal maar ik geniet wel weer enorm van mijn kinderen die ik heel veel zie. De reden dat het zo gelopen is, dat is minder maar ik draai het om naar het positieve omdat echt elke nieuwe ontwikkeling niet gemist heb want ik was er als eerst bij, haha.
Wel wil ik nu onze jongste bijna 4 is, en na de zomervakantie naar de basisschool gaat, vrijwillige hulpouder worden op de basisschool waar mijn kindjes op zitten.
Een kleine stap richting een iets meer sociaal leven, meer onder de mensen te komen. Iets wat ik heel graag wil maar ook wel een tikkeltje eng vind om heel eerlijk te zijn.

Ik ben verder graag heel creatief bezig en heb al een hele berg aan bullet journals volgemaakt met de leukste en bijzonderste herinneringen en daar mee een hoop knip, plak en uitprobeer in de boekjes.
Ook doe ik aan handlettering en verwerk ik dat op eigen gemaakte kaarten, in mijn journals, en ook in de snailmails verwerk ik wat handlettering.
Naast deze dingen schilder ik enorm graag met waterverf en leer ik elke keer weer nieuwe dingen. Ik illustreer ook veel, en zo heb ik nog meer creatieve dingen die ik ontzettend graag doe maar dat gaat deze blog echt veel te lang maken, dus ik vertel daar vast nog wel eens over in mijn andere blogs die zullen gaan komen.

Ik heb overigens diverse diagnose’s. Ook bij mij zie je er niets van.
Om te beginnen ben ik vroeger tot het extreme gepest en heb daardoor kenmerken van PTSS maar binnenkort volgt een echt onderzoek of ik het ”labeltje” daadwerkelijk heb maar voor mij staat het al lang vast dat ik het heb en ook bij de huisarts die voorheen in de Psychologie werkzaam was. Hij herkende erg veel van de PTSS bij mij.
Ik heb helaas ook angst en paniekaanvallen en daarvoor heb ik medicatie om deze zo goed mogelijk onder controle te houden en een noodpotje aan deze medicatie wanneer een angst/paniekaanval niet onder controle is te krijgen.
Verder heb ik 2x een zware depressie gehad en heb ik automutilatie gedaan maar dat was voor ik moeder werd. Ik heb sinds ik zwanger was van Lieve mijzelf nooit meer beschadigd en dat is dus al 13 jaar nu. Iets waar ik echt trots op ben! Het was namelijk niet gemakkelijk om te stoppen daarmee.

Ik blijf gevoelig voor depressies en ervaar echt ups en downs.
Ik schrijf daar binnenkort over hoe ik mijzelf oke kan houden.
Wie weet hebben jullie lezers er wat aan?
Ik heb ook een lichamelijk dingetje, één die ik nog erger vind dan een paniekaanval, of vechten niet terug te vallen in een depressie.
Mijn onderste ruggenwervels zijn kapot. Het kraakbeen tussen de wervels onderin is bijna helemaal weg waardoor mijn zenuwen in de verdrukking komen en daar waar kraakbeen schokken van bv lopen moet opvangen, dat heb ik dus niet.
De diagnose die de reumatloog mij gaf was Ziekte van Bechteruw.
Dat is een verzamelnaam voor een groep reumatische aandoeningen met een aantal gemeenschappelijke kenmerken waaronder ontstekingen in je bekken, je wervelkolom en/of gewrichten van je armen of benen. Hierdoor kan ik soms niet lopen of enkel in huis lopen en dan ben afhankelijk van mijn eigen rolstoel.
Tja, dan is het niet meer onzichtbaar dat ik duidelijk wat mankeer maar ik zie er gezond uit dus vaak kijken mensen mij echt na en heb al zo vaak gehoord dat het onzin is dat een jonge vrouw met kinderen bij zich een rolstoel nodig heeft. Zelfs paar keer aangehoord dat ik mijzelf maar aanstel en aandacht wil zoeken op deze manier.
Ze mogen van mij best ruilen hoor 🙂

Ik heb overigens hele zware medicatie tegen de pijnen in mijn gehele rug en benen (oxycodon en fentanyl pleisters in hoge dosering) Deze helpen mij de dagen goed genoeg door te komen zonder dat ik echt verga van de pijn.
Maar neemt niet weg dat ik nooit pijn heb want ik heb elke dag pijn en de ene keer kan het weken super goed gaan maar het kan ook zo weer omslaan en dan heb ik mega slechte weken.

Dat ik psychisch mijn dingen heb en ook nog lichamelijk is zeker weten soms loodzwaar omdat ik ook mama ben van 4 geweldige meisjes en ook een fantastische lieve en zorgzame man heb en ik niet altijd maar toe kan geven aan mijn stemmingen of de lichamelijke klachten.
Ik moet vaak juist doorzetten.
Daarom zoek ik juist elke dag naar lichtpuntjes.
Want hoe zwart mijn dagen soms zijn, ik zie elke keer toch echt wel lichtpuntjes.
De lachbuien van de kinderen, de kusjes en knuffels en hoe blij ze zijn wanneer ik aan het schoolplein wacht tot ze buiten komen en op mij af komen rennen en meteen een dikke kus en knuffel geven, hoe vaak de kinderen en mijn man ‘Ik hou van je’ tegen mij zeggen of de kinderen zeggen dat ik de aller aller aaaaaller liefste mama van de hele wereld ben en weet je? Stiekem zijn er in mijn donkere dagen zoveel lichtpuntjes waarop ik aan het eind van een moeilijke, zware dag dankzij die lichtpuntjes een heldere lucht heb in mijn hoofd en de donkere wolken verdreven worden.
Dankzij de kinderen, dankzij mijn man, dankzij mijn moeder en vader die elke dag even wat liefs sturen en bellen met lieve woorden, dat ene compliment van een moeder op school die vond dat ik een ontzettend leuk jurkje aan had en er zo goed en gezond uit zag. De kleinste dingen, dat zijn toch de mooiste lichtpuntjes, Dingen die voor vele normaal zijn die ervaar ik als bijzondere mooie lichtpunten.

Ik heb volgens mij een behoorlijke lange voorstel blog geschreven en normaal schrijf ik geen super lange blogs maar het is ook altijd lastig om jezelf kort maar bondig neer te zetten vanaf een scherm vind ik.
Maar ik hoop dat jullie een beetje zo mij hebben leren kennen en ik zag uiteraard steeds vaker een blog schrijven en daarin leren jullie mij steeds meer kennen.

Mocht je toch nog vragen hebben, dan stel deze gerust want ik ben heel open wat betreft mijn psychische aandoeningen en ook de lichamelijke aandoeningen.
Had ik overigens vermeld dat ik ook Fymbromyalgie heb?
Volgens mij niet dus bij deze, dat heb ik er ook nog even gratis en voor niets bij gekregen, Ik ga voor de volle spaarkaart aan reumatische aandoeningen zou je haast denken! Maar nee hoor, ik vind het genoeg zo! 😉

Maar mocht je nog vragen hebben, stel je gerust!

Veel Liefs, Denise

2 gedachten over “Even voorstellen: Denise”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *