Op de meest zwarte, zware dagen wilde ik eigenlijk gewoon rust in mijn hoofd. Ik wilde al die gedachten, die als monsters door mijn gedachten gierden, raasden en tierden, niet in mijn hoofd. Al die stemmen met bedreigingen en verwensingen: ze waren te zwaar. Al die gevoelens die het opriepen, ik dacht het niet aan te kunnen. Al die pijn, ik dacht te exploderen. Het was er, maar het mocht er van mij niet zijn. Ik wilde niet meer voelen en ik werd steeds beter in verbergen, wegdrukken, doen alsof. De buitenkant was een kalme vrouw. De binnenkant was één razernij.

Mijn enige gedachte was denken aan rust. Nu zijn er vrij onomkeerbare acties die voor rust kunnen zorgen maar dat kon ik mijn naasten niet aandoen. Toch zat ik dan in een, voor mij, ingewikkelde positie: ik moest het hier dan maar mee doen. Al dat geweld, al die stemmen, al die negatieve gevoelens, al die pijn.

Tot er een moment kwam dat ik dit niet meer kon dragen. Op het randje. Ik werd opgenomen op een gesloten afdeling. Volgestopt met medicatie weer terug naar huis. Het doel was slapen en met al die medicatie kon ik weer slapen. Voor mijn gevoel had ik er een probleem bij: Medicatie afbouwen.

Uiteindelijk heb ik een plek gevonden waar ik bezig kon met traumaverwerking. Ik leerde dat alles wat er in mijn hoofd tekeer ging, niet kon stoppen door te denken: “Ik wil nu rust in mijn hoofd”. Het zorgde juist voor strijd, ik had er eigenlijk nog een gedachte bij en die won ik niet dus raakte ik nog meer gefrustreerd.
Ik leerde alles te voelen, ik leerde dat deze gevoelens er mogen zijn, ik leerde dat mijn gedachten voor deze gevoelens zorgden, ik leerde dat ik dit ook allemaal aan kon. Ik kon het allemaal verdragen.

Accepteren dat je gedachten en gevoelens er zijn, dat ze zijn zoals ze zijn. Dat ze er überhaupt mogen zijn. Ja, het is rot, maar het is zoals het is. Je negatieve gevoelens ebben namelijk ook weer weg. Zie het als wolken die voorbij gaan. Zie het als een zee: als eb en vloed. Bovendien kun je een zee ook niet leegscheppen, er zal altijd water blijven zijn.

Je gedachten hebben een functie, activiteiten kun je niet ondernemen zonder na te denken wat je er voor nodig hebt etc. Maar ze kunnen je ook flink tegenwerken als je maar blijft denken.
Observeer je gedachten, zonder een label of waarde er aan te hangen. De enige label die je er aanhangt is “gedachte”. En laat ze als wolken aan je voorbij gaan.
Gedachten zijn geen feiten.



6 gedachten over “Gedachten zijn geen feiten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *