Onzichtbaar

Geef het ruimte en tijd

In elkaar gedoken achter de kast, zit ik op de grond. Over mij heen heb ik een deken die veilig voelt. Er is momenteel maar een muzieknummer die mij een veilig gevoel geeft en die vult op dat moment de ruimte. Ik probeer terug te komen in het hier en nu. Steeds krijg ik herbelevingen van vroeger. Zie ik schimmen in mijn kamer. Alles van toen ik jong was. Van binnenuit mijn lijf schreeuw ik dat ze weg moeten. Weg. WEG! Maar niets helpt nog. Het is uitzitten. Meer niet dan dat.

Die herbelevingen en schimmen heb ik veel. Soms zoveel dat ik even kwijt ben, in welke tijd ik leef. Dan ben ik dagen kwijt, weken kwijt en kan ik zo aan mensen om me heen vragen welke dag of welk jaar het is. Frustrerend. Maar ik heb me er op dit moment bij neergelegd. Want je kunt niet met alles tegelijk aan de slag. Niet alles hoeft tegelijk behandeld te worden.

Als je mijn blogs al wat vaker leest, weet je dat ik door de wereld wandel met CPTSS. Uber stom, en mooier kan ik het niet maken. De afgelopen jaren ben ik stap voor stap bezig geweest om hiermee aan de slag te gaan. En het enige wat ik écht geleerd heb, is dat niets, maar dan ook niets tegelijk kan. De wereld draait toch door, jij blijft ademen en alle traumashit blijft ook. Stap voor stap moet je er mee leren omgaan. Stap voor stap mag je het meenemen in je behandeling. Het ene stukje trauma past veel beter bij de ene soort behandeling en het andere stukje trauma past beter bij een andere behandeling.

Het neemt niet weg dat ik baal van de herbelevingen en schimmen. Dat ik soms ontzettend bang ben om zelfs in mijn eigen huis rond te lopen omdat ik schimmen zie. Maar in alles weet ik, dat er een moment komt – en hoop ik vooral – dat er een moment komt, dat ik van alle shit in mijn leven, het achter me kan laten. Dat ik dansend de wereld door kan gaan. Dat ik zonder angsten mijn hangmat kan pakken en het bos in kan gaan om te kamperen. Dat ik activiteiten durf te doen en niet meer eeuwig om mij heen hoef te kijken. ( Het zijn maar een klein aantal voorbeelden, die ik hoop dan weer te doen).

Maar stap voor stap, dag voor dag. Niets gaat gelijk en geef alles vooral de tijd. Trauma’s, tranen en pijn zijn er ook niet in een klap gekomen, dus geef jezelf de ruimte om er wat langer over te doen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Trauma’s kunnen herstellen, maar dat vraagt veel tijd en (zelf)liefde. Ik gun het je zo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *