Onzichtbaar

Gevangen in vroeger

Steeds stiller zat ik op mijn stoel. Daar waar ik mijn benen eerst nog keurig op de grond had, had ik ze nu opgetrokken op de stoel. Dat voelde nét een klein stukje veiliger. Maar heel eerlijk, het was alles behalve veilig. Ik voelde me in vroeger. Terug in de tijd. Terug naar toen ik heel jong was. Naar alle keren van vertrek. Van snel, van rennen, van onwetendheid. En dat terwijl ik gewoon in een ruimte zat. In een ruimte waar het een datum was van 2019. Ik was niet terug in mijn kinderjaren. Niet terug in het vluchten. Realistisch was ik in 2019.

Gevangen in vroeger. ‘Nee, laat me gaan, laat me los.’ Ik zakte huilend in een. Wetende dat ik geen kans had. Machteloos stond en mee moest. Bibberend pakte ik mijn koffer in. Een knuffel. Een boek. Kleding, het maakte niet uit wat. Toen ik dacht dat ik alles had, werd ik opgetild, met koffer en al. Daar gingen we. Weg voor een onbestemde tijd. Weg van het bekende. Weg van mijn veilig thuis.

Hoelang iedere keer duurde, durf ik niet te zeggen. De ene keer was het gewoon zijn huis. De andere keer was het in het buitenland. Ik was bang. Bang dat ik nooit meer terug zou keren. Ik kropte op. Besloot mijn veilige wereld te creëren. Maar die kon ik helemaal niet creëren, want voor ik het wist, was hij al kapot gemaakt omdat ik moest vluchten.

Ik droomde. Ik maakte met mijn handpalmen gebaren alsof er betoveringen zouden zijn. Maar het was mijn hoop op nooit meer het snelle moeten vluchten. Niet meer terug komen, van de plek waar je net je thuis gemaakt had. Ik voelde me gevangen en vastgehouden, terwijl ik me vrij wilde voelen.

Steeds vaker merk ik dat ik gevangen ben in alles wat van vroeger was. Ik heb al ontzettend veel therapie gedaan en bij de laatste besefte ik dat alle vluchten, mee moeten of onveilige situaties me zoveel pijn gedaan heeft, dat ik nu niet eens met mijn koffer van deur tot deur durf te gaan. Het maakt me in paniek. Bang om weer te moeten vluchten. Bang om weer kwijt te raken wat ik gebouwd heb.

Ik wil niet vluchten. Ik wil bouwen, groeien en bloeien. Maar wel op mijn manier. Wel zoals ik het met mijn hart graag wil. Wel zoals ik met mijn handpalmen eens als een soort betovering bedacht had. Veilig, met alle warmte om me heen. In 2019 niet in vroeger. Want daar leef ik niet meer.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *