Daar zat ik op bed. Mijn handtekening stond vers op een formulier van DUO. Een formulier om een aanvraag te doen voor kwijtschelding van mijn prestatiebeurs, een formulier waarmee ik voor mezelf het hoofdstuk ‘eeuwige fulltime student’ afsloot. Een hoofdstuk dat ik met heel veel liefde heb geschreven, een hoofdstuk die ik eigenlijk nog lang niet af wou sluiten.

Waar mijn leeftijdsgenoten bijna allemaal werken was ik nog steeds student. Na een afgeronde PW opleiding kreeg ik geen diploma van Capabel omdat ik 1 week te laat afgestudeerd was en daardoor net buiten het diploma termijn viel. Daarna begon ik aan verzorgende IG, werd ik zwanger van Suuz, begon ik opnieuw aan verzorgende IG en stroomde ik na 1 jaar al door naar verpleegkunde. Het eerste jaar van verpleegkunde heb ik ruim voldoende afgemaakt maar net toen ik over zou gaan naar het tweede jaar stortte ik in. School besloot mij daarom op te geven en uit te schrijven en inmiddels zit ik al een halfjaar thuis.

Ik ben geen student meer en daarnaast ook geen werknemer. Ik ben ziek, in mijn hoofd, in mijn bloed en in mijn lichaam. Ik heb pijn, altijd en overal. Soms is de pijn, pijn waar ik wel doorheen kan prikken om even iets voor mezelf, de kinderen of Bas te doen maar heel vaak is de pijn teveel. Ik leef niet meer zoals ik altijd deed, ik wordt geleefd door pijn. Waar ik jaren droomde van doorstuderen, viel die droom in duigen.

En nu, nu moet ik er het beste van maken. Niet meer als student maar als moeder. Niet meer als werknemer maar als mezelf. Ik moet gaan leren te leven zonder specifieke plannen in de toekomst, leven in het hier en nu en mezelf opnieuw ontdekken. Hoe ik dat ga doen? Geen idee! Wat ik wel weet is dat ik jullie meeneem in deze reis en tijdens deze zoektocht naar oprecht geluk.

Liefs, Shirley

One thought on “Help, ik ben geen student meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *