Wat is herstel? Een vraag waar ik persoonlijk veel over na heb gedacht. Wat betekent herstel voor mij? Wanneer kan ik zeggen dat ik hersteld ben? Hoe gaat mijn leven er dan uit zien? Ik schreef daar een gedichtje over:

Wat is herstel?
Weer terug naar school, veel vrienden, een baan?
Prestatiedrang, ambitie, perfectionisme, angst om te falen
Wat als ik daardoor het gevoel heb dat ik nooit genoeg heb gedaan?

Ik denk dat ik het weet
Herstel gaat het niet over prestatie
Kwaliteiten, zwakke punten, waar word ik écht blij van
Het belangrijkste in mijn herstel, is misschien wel acceptatie

Dit gaf mij zoveel inzicht. Acceptatie, eigenlijk vind ik het zo’n rotwoord, maar het speelt zo’n cruciale rol in je herstel. Voordat ik tot acceptatie (en dus ook herstel!) kon komen, ging ik door allerlei fases heen die niet altijd even fijn zijn. Ontkenning, emoties, onderuit gaan en mezelf weer bij elkaar moeten rapen wisselen elkaar af. Niemand die me kon vertellen hoe lang dit proces gaat duren. Of nog zo’n frustrerende: het gaat een tijdje goed, om vervolgens weer hard in mijn eigen valkuil te trappen.

Eigenlijk klinkt acceptatie niet als iets fijns. Het proces er naar toe is ook niet fijn helaas. Het is soms makkelijker om tegen je ziekte/beperking/kwetsbaarheid te vechten en door te blijven gaan. Tegelijkertijd heeft dat mij niet veel verder gebracht. Veel belangrijker was het, dat ik stil leerde staan en naar mezelf leerde te kijken en luisteren. Leerde handelen naar waar ík behoefte aan heb. Soms komt het nog even terug, die mentaliteit van “doorgaan tot je niet meer kunt”. Maar gelukkig overheerst steeds vaker de acceptatie, wat ik terug zie in mijn gedichten:

Je hoeft niet te presteren
Niet te perfectioneren
Je hoeft niet mee te doen met de rest
Niet meer te doen dan je best

Ik kies voor leren
Fouten maken mag
Ik kijk terug op mijn proces
Met een traan en met een lach

2 thoughts on “Herstel en acceptatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *