Onzichtbaar

Het leven uit de kliniek #1

Eindeloze gesprekken, twijfels en vooral heel veel angst, brachten mijn binnenwereld een beetje bij een. Hoe graag ik ook vol bleef houden dat ik de wereld wel in mijn eentje aan kon – het lukte me niet. Ik viel, raakte mezelf kwijt en had zoveel tranen dat ik er een zee mee kon vullen. 

En met alles wat ik in me had liet ik toe dat ik opgenomen zou worden. Een van de moeilijkste keuzes die ik maakte. Want ik wilde niet, vond het niet nodig en vooral vond ik het heel erg moeilijk om alles achter me te laten. Ik had in het afgelopen jaar zoveel opgebouwd. Zo deed ik vrijwilligerswerk, sportte ik 4-5 keer per week en had ik mijn lief Vosje waar ik steeds blijer van werd. Het waren allemaal dingen die ik niet los wilde laten.

Toch was het nodig om dit los te gaan laten. Regelmatig ging het zo slecht met me dat ik even niet wist hoe ik het einde van de dag zou halen. Nu kreeg ik de kans om tóch aan mezelf te gaan werken. Daar heb ik immers ook voor moeten strijden. Want een jaar terug vonden behandelaren me nog uitbehandeld. Het zou wel ontzettend zonde zijn om deze kans voorbij te laten gaan.

Loslaten kan moeilijk zijn maar soms ontzettend goed. Even een pauze van je dagelijkse leven wat soms een echte sleur lijkt te worden. Met lieve mensen om me heen, wist ik dat ik deze strijd aan zou durven. Het sporten heb ik in een ander jasje gegoten en mijn vrijwilligerswerk tijdelijk op stop. Mijn lieve Vos blijf ik gewoon zien.

Zorgvuldig stelde ik een lijstje samen met datgene wat ik mee zou nemen naar Apeldoorn. Ik pakte warme en fijne dingen in, die me deden denken aan thuis. Een berg aan foto’s en een plant zouden mee moeten.

En woensdag was het dan zo ver. Genoeg zenuwen gingen er aan vooraf. Ik knuffelde Vos veel meer, soms werd hij er gek van. De start van negen maanden intern. Warme mensen om me heen, die me ontzettend welkom lieten voelen. Echter was er diep van binnen wel een storm gaande, tweestrijd en ontzettend veel verdriet. Maar ik bleef herhalen – “ik kan dit”. IK KAN DIT.

Zo kwam er aan de eerste twee dagen al gauw een eind. Vooral heel veel wennen, zijn en ervaren.

Tijdens deze opname, zal ik proberen iedere maand een blog te posten over mijn leven in de kliniek. Dan neem ik je mee in de therapie, de weg naar herstel, maar ook gewoon de leuke dingen die je kunt doen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Negen maanden klinkt als een behoorlijke tijd, maar tegelijk: Wat fijn dat ze je zo intensief kunnen helpen daar. Ik ga je updates met veel belangstelling lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *