Mooi mens, strijder, lieve lezer. Ik moet eerlijk zeggen dat dit de laatste blog is uit de reeks ‘Het leven uit de kliniek #’ Dit wordt nummer 3 en zal ook de laatste van deze serie zijn. Mijn tijd zit er op bij Scelta en het is allemaal moeilijk verlopen. Echter wil ik je meenemen voor nu, in een klein stukje kliniek op de crisisafdeling waarin ik een gesprek in ging. Het is weinig, maar het bracht mij meer dan ik had kunnen bedenken.

Ik voel de tranen nog opkomen in mijn lijf. Er woedt een storm aan boosheid naar mezelf. Zoveel, dat ik alles kapot wil slaan. En dit gevoel ken ik helemaal niet van mezelf. In alles voel ik machteloosheid naar mezelf. Had ik niet eerder een goede keuze kunnen maken? Had ik niet eerder kunnen luisteren naar dat alles wat ik in mijn hoofd dacht en in mijn lijf voelde?

Het is een mengeling van gevoelens door elkaar heen. Alles gaat door en het liefst druk ik nu een knop keihard uit. Gewoon voor nu. Maar het is alles behalve datgene wat kan. Mijn behandeling bij Scelta is stopgezet en met de auto rijd ik terug naar huis waar het IHT team op mij zit te wachten. Een storm aan woorden komen naar buiten en voor even verdwijnt de grond onder mijn voeten vandaan.

Samen met een vriendin ging ik alle gesprekken aan. Besloten dat ik tijdelijk opgenomen werd op de crisisafdeling om alles veilig te houden en rust in mijn hoofd te houden. Van binnen wil ik het niet, maar wetende dat dit de beste keuze voor nu is, ga ik ervoor. De dagen gingen langzaam voorbij en eenmaal iets meer rust in mijn hoofd, ging ik samen met een verpleegkundige en een soort psychiater een gesprek aan om samen te kijken hoe verder.

Hij bracht het gesprek van eerder naar boven. Ik die daar zat met een heel peleton mensen tegenover me. Hij vond me als een krachtig persoon zitten die tegelijk ontzettend breekbaar was. Een soort zijdendraad noemde hij het.

Hij bood op dat moment aan om samen rustig aan te onderzoeken, stap voor stap, om te kijken wat ik wil in de toekomst. Om niet weer keer op keer een deur dicht te laten klappen. Om sterk en stevig te kunnen blijven staan en vooral mijn eigen normen en waarden recht te kunnen houden.

Naast dit alles gaf hij weer, wat hij aan de buitenkant zag gebeuren. Maar dat wat er aan de buitenkant gebeurde, gebeurde precies ook aan de binnenkant. Er was een tweestrijd gaande. Een die geen kant op kon en letterlijk aan elkaar vast bleef zitten. Het leverde bij mij heel veel tranen en herkenning op. Want het haalde naar boven – waar ik eerder over schreef , de vraag hoe moet je leven – naar boven.  Ik voelde me een soort speelbal die alle kanten altijd opgetrokken werd en kon er geen woorden aangeven en hij, hij gaf er voor mij die woorden aan.

Misschien is dit wel een andere blog dan je van me verwacht had. Ik hoop dat je met plezier al mijn andere blogs zou willen blijven lezen en als je eens een onderwerp van me zou willen lezen, let me know. Want ik hou van interactie!

Eén gedachte over “Het leven uit de kliniek #3”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *