Doorbreek de stilte INSPIRATIE Myrthe Onzichtbaar

Het streepje van de Q

Disclaimer: Ik wil op geen enkele manier in een slachtofferrol vallen. Deze blog is enkel een weergave van hoe ik dingen ervaar -los van hoe de werkelijkheid was.

Ik voel me altijd anders. Ik ben ook heel vaak ‘anders’ geweest dan de mensen om me heen. Ik hoorde er niet bij, ik was een paar jaar jonger of ouder, ik had meer of juist minder vakken dan mijn studiegenootjes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik was en ben vaak ‘het streepje van de Q’. Als je je voorstelt dat het rondje van de Q allemaal mensen zijn, dan ben ik degene die schuin achter de groep staat. Ik ben erbij, maar ik hoor er niet bij. Alsof de groep een O moet zijn en ik een onhandig aanhangsel ben.

Aan het einde van mijn middelbare schoolcarrière kreeg ik een mailtje van een oude mentor waarin hij schreef, “je hebt duidelijk een andere route te gaan dan je klasgenoten.” Zijn mail was ontzettend fijn en heb ik als heel waardevol ervaren. Zes jaar na dato heb ik ‘m nog steeds.
Maar zijn opmerking raakt een gevoelige snaar.

Het is tijdelijk
Alle sociaalemotionele problemen die ik door de jaren heen heb ervaren, zijn zwaar en naar geweest. Toch had ik altijd het vertrouwen dat het weer over zou gaan. “Het wordt uiteindelijk weer beter.” En het wérd ook altijd beter. Na jarenlang nergens echt bij te horen, kreeg ik halverwege de middelbare school een fijne groep vriendinnen. Na tweemaal zakken voor mijn eindexamens, slaagde ik met vlag en wimpel op het volwassenonderwijs. De onzekerheid en faalangst op mijn werk maakten plaats voor zelfvertrouwen.

Zelfs in deze coronacrisis heb ik het vertrouwen dat het beter wordt. Dat ook deze tijd weer voorbijgaat. Elke avond kleurt de lucht langzaam rood. Als ik dan naar buiten kijk, zie ik de zon verdwijnen en dat geeft ongelooflijk mooie vergezichten. De zon gaat onder, maar hij komt ook weer op. Het is een eeuwige belofte, want de aarde blijft draaien. En zolang de aarde om haar as draait, zien wij een opkomende en een ondergaande zon.

Het vertrouwen dat dingen anders worden, dat ze tijdelijk zijn, is er altijd geweest. Maar langzaam begint tot me door te dringen dat er in ieder geval één ding is dat níet tijdelijk is: coeliakie. Dat zal altijd blijven. En dat doet pijn.

Eten zonder zorgen
Inmiddels loop ik al tien jaar met een eetstoornis rond. Ik heb altijd de hoop gehad dat er een tijd zou komen waarin ik weer zorgeloos met eten om zou kunnen gaan. Geen haat-liefde verhouding met de eetstoornis, niet meer constant mezelf uithongeren, geen etiketten meer checken, eten wat de pot schaft of gewoon een keertje een taartje bij de koffie als ik met een vriendin door de stad loop en we ergens gaan zitten.

Door de jaren heen begon ik me te beseffen dat eten altijd een valkuil zal blijven. Daar zou ik prima mee kunnen leven: ik zou op sommige momenten enkel nog net iets beter op mezelf moeten letten.
Maar die diagnose coeliakie heeft dat toekomstbeeld veranderd. Zorgeloos eten zal ik nooit kunnen. Nieuwe producten eet ik niet zonder het etiket gelezen te hebben. Zomaar even mee-eten zit er ineens niet meer in en ook dat taartje in de stad wordt een stuk ingewikkelder.

Schuldgevoel
Ik heb me altijd schuldig gevoeld omdat mensen rekening met mij moesten houden. Ik was immers nét even anders dan anderen. Zorgen van de mensen om me heen over hoe het met mij gaat, vegetarisch eten, mijn eetstoornis, anders eindexamen doen… ik voel me schuldig voor alle last die dit anderen heeft bezorgd. Ik zou zó graag iets terug willen doen: normaal zijn. Dan hoeft er geen rekening gehouden te worden met mij.
Maar coeliakie valt niet te genezen. Het is, hoewel ik het liever niet zo noem, een chronische aandoening en dús moet ik er altijd rekening mee blijven houden -en daarmee mijn omgeving ook.

Ja, het wordt voor mij makkelijker. Ik begin mijn weg te vinden. Maar voor anderen is het wennen. Ik wil hen die tijd ook geven. Ze mogen eraan wennen. Ondertussen vecht ik net zolang door totdat ik op alle andere gebieden wél weer binnen de groep hoor. Met andere woorden: ik blijf vechten om mezelf uiteindelijk niet meer ‘het streepje van de Q’ te voelen. En misschien is dat wel het belangrijkste: voelen dat ik oké ben in plaats van technisch gezien weten dat ik oké ben.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Hi Myrthe,
    Even voor jou om over na te denken en zo mogelijk ook om een glimlach op je gezicht te krijgen.
    Hoe zouden we zonder “dat streepje” in het Latijn de volgende tekst moeten vertalen?
    Leven water en Waar heen gaat gij?
    Zonder “dat streepje” is dat onmogelijk.
    Ook jij bent een wezelijk onderdeel van God’s schepping.
    Lieve groet,
    ArKo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *