All alone in the danger zone
Are you ready to take my hand?
All alone in the flame of doubt
Are we going to lose it all?


Dit lied van Blanché (city lights) kan ik niet normaal luisteren zonder dat de tranen mij over mijn wangen biggelen en mijn gedachten uitgaan naar een ontzettend zwarte periode. Een periode waarin álle CPTSS-klachten mij volledig om mijn oren sloegen en ik geen regie meer had over mezelf.


Wat mensen weten is dat ik voor een korte tijd opgenomen ben geweest voor crisis omdat ik een gevaar was voor mezelf. Ik zat volledig klem in behandeling. Ik dissocieerde als een krentenbol tijdens EMDR en kon er niet meer uit komen.
Er was geen onderscheid meer voor mij tussen toen en nu. Alles ademde ‘TOEN’ en álles was een gevaar. Mijn zintuigen stonden volledig aan, alles moest ik scannen, ik kon niet meer bij de werkelijkheid. Ik rook, hoorde, proefde en voelde alle pijn van toen. Dat dat één grote herbeleving was, dat had ik niet door. Super beangstigend.

Mijn behandelaar heeft alle zeilen bijgezet maar hij gaf aan dat ik meer gespecialiseerde hulp nodig had en dat hij dat niet kon bieden. Bij die uitspraak ging mijn lampje uit. De wanhoop nabij.
Na dagen en nachten met de crisisdienst om tafel te hebben gezeten werd dan ook besloten dat ik opgenomen moest worden voor crisis. Dat ik letterlijk even uit alles kon stappen, bij kon slapen en dat ze met me mee konden kijken hoe ik grip zou kunnen krijgen op deze wanhoop.
Dat lukte min of meer.

Uiteindelijk heb ik met die behandelaar weer om tafel kunnen zitten om te kijken waar ik wél baat bij zou hebben, wat er überhaupt dan wel mogelijk zou zijn aan traumabehandeling.
Dat werd uiteindelijk een traumaverwerkingskliniek, waar ik ontzettend veel baat bij heb gehad.

De periode op de wachtlijst was een jaar. In dat jaar heb ik veel met 113 gebeld, zodat ik zelf de regie kon blijf houden.
Het is namelijk niet ‘zomaar’ dat je opgenomen wordt voor crisis. Ik had op dat moment niet een concrete behandeling en stond op de wachtlijst.
Dus als ik het nodig was moest ik óf de huisarts bellen of na kantoortijd de huisartsenpost. Ik merkte veel meer rust op als ik 113 belde of met iemand van hun medewerkers ging chatten als de nood zo hoog was.

Samen keken we dan wat ik NU nodig had. Meestal was dat contact zoeken, zorgen voor geruststellende dingen om mij heen. Contact zoeken met mensen dichtbij (soms worden er handen aangereikt die véél dichterbij zijn dan je zelf denkt). Bedankt daar voor! Áls je dit leest weet je vast dat dit om jou gaat.

Ja, ik dacht aan zelfmoord. Aan de rust, aan alles wat het op zou lossen.

“Mensen die aan zelfmoord denken hebben hier meestal gemengde gevoelens over. Eigenlijk wil vrijwel niemand alleen maar dood. De meeste mensen willen vooral rust, er even niet zijn, ontsnappen aan de moeilijkheden. En vooral: zo niet verder leven”.
Bron: www.113online.nl

Ik zag dit als een signaal. Een signaal om hulp in te schakelen, een signaal dat ik alles weer veel te lang alleen op wilde lossen en dat alle CPTSS-klachten wederom me weer om de oren sloegen. Als een leeuw naar zijn prooi.

Ontzettend dankbaar ben ik voor de handen die onverwacht naar mij uitgereikt werden. Dankbaar voor het feit dat 113 bestaat. Dankbaar voor het feit dat ze mij ontiegelijk vaak hielpen om contact te zoeken in mijn omgeving en vroegen wat ik écht wilde.

Denk jij aan zelfmoord of heb je iemand in jouw omgeving waar jij je zorgen om maakt? Check dan www.113online.nl Er staat ontzettend veel (en fijne) info op hun website over wat je kunt gaan doen.
Is de nood hoog? Dan kun je uiteraard met hun bellen 0900-0113.

2 thoughts on “Hoe 113 mij geholpen heeft

  1. Wat goed zeg, om hier een open artikel over te schrijven. Ik merk dat ik de drempel om buiten kantoortijden contact te zoeken met een huisarts heel hoog vind. Vorig jaar heb ik 113 wel eens overwogen, maar ik durfde niet. Als ik dit had geweten, had ik het denk ik gedaan. Gelukkig ben ik inmiddels op een punt dat 113 niet meer nodig lijkt.

    1. Voor mij lag die drempel ook heel hoog. Mede omdat je bij de HA-post maar af moet wachten of er een begripvolle arts zit (met ervaring met psychische klachten). Dat had ik nog niet veel mee gemaakt, dus was 113 voor mij écht een uitkomst. Fijn dat je nu op een punt bent dat je 113 sowieso niet meer nodig hebt! Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *