Doorbreek de stilte Onzichtbaar SCHRIJVERS Taboes

Hoe moet ik leven?

Al wandelend langs de ezels en de zon die onder gaat, voelt de wereld eng. Voorzichtig probeer ik te zoeken naar woorden en te delen naar datgene wat ik zo eng vind. Woorden die ik niet wil delen, maar waarvan ik weet dat als ik ze gedeeld heb, het wel heel goed is.

Jarenlang denderde ik door. Ik vulde mijn dagen tot de nok toe. Ik durfde niet stil te staan en was bang voor alles wat me ook maar heel even kon overvallen. Nog steeds maakt iedere dag me bang. Bang voor confrontatie voor het verleden. Bang voor alles wat eens gebeurde en wat me nu er aan laat herinneren. Bang. Gewoon letterlijk bang.

En in dat bang zijn, zit verscholen dat ik ontzettend bang ben om te leven. Tijdens mijn wandeling heb ik voorzichtig dit gedeeld. De jaren die ik leefde, voelden als jaren die ik leefde om te overleven. Doorgaan zonder verstand. Niet weten wat je doet omdat je alles doet op de automatische piloot.

Maar uiteindelijk is dat niet zoals het leven hoort te zijn. Een leven hoort niet te zijn om van dag tot dag te overleven. Een leven hoort te zijn om af en toe stil te kunnen staan, te genieten. Blij te zijn. Ontroerd te worden van datgene wat je meemaakt, emoties toe te kunnen laten en vooral oprecht leven. Gewoon de dagen zijn, voelen en ervaren. Maar hoe in hemelsnaam doe je dat. Leven.

Ik vraag het me zo ontzettend veel af. Hoe leef je? En daarmee dwaal ik dan af naar het moment dat je je zwemdiploma haalt. Je kon niet zwemmen. Hebt eindeloos lang gesparteld in het water om tot het punt te komen dat je eindelijk zonder zwembandjes het water in kan. Je staat op het punt de wereld in te gaan, alleen en mag voor altijd zélf zwemmen. Zo is het ook met leven. Je leert van je ouders de kneepjes van het vak. Je leert hoe je moet eten, drinken, de dagelijkse dingen. En daarna mag je zelf aan de slag. Jij – ik, we mogen gaan, leven, ervaren, doen en vooral ontdekken wat bij ons past.

Hoe moet je leven? – Hoe wil je leven!? Kijk vooral naar dat waar jij blij van wordt. Het zal met vallen en opstaan zijn. Met iets wat je meeneemt van vroeger misschien maar ook met nieuwe dingen die je misschien nog moet ontdekken. De wereld ligt open, er zijn zoveel kansen om te pakken. En ik weet oprecht dat ik dit ontzettend makkelijk opschrijf. Het voelt ontzettend ver bij me vandaan. Misschien dat ik daarom deze blog ook wel schrijf. Om als houvast te hebben. Wetende dat het echt okay is, om te zien, te voelen en te ervaren. Om te vallen, op te staan en aan te gaan. Om jezelf te mogen zijn in de wereld. Om je plek te mogen pakken. Om gewoon écht te gaan.

Zullen we samen leven aangaan?

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Prachtig Ber, raakt me ❤

  2. Dit raakt me. Het leven is inderdaad meer dan óverleven. Maar soms voelt dat helaas niet zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *