Onzichtbaar

Hoor jij de ijzige stilte?

Hoor jij de stilte? De ijzige stilte? Misschien dat er in die tijd wel tranen zijn die vallen, diep van binnen en niet naar buiten komen? Hoor jij die gigantische boosheid of het vechten, vallen en keihard verliezen? Zie je de pijn die ik kon voelen maar niet kon uiten? Daar zat ik, weggestopt. Diep, in een hoekje. Bang voor confrontatie. Bang voor alles wat er dan zou komen.

De deur valt dicht, verloren in het slot. Wist je wat je al die jaren deed? Kon er ook maar één moment zijn, dat je vocht. Niet los liet, niet verloor. Durfde je vast te houden? Gewoon met beide armen stevig vast te houden en vol te houden. Zonder dat het eng werd?

Al die tijd dat er gezwegen werd, was een tijd te lang. Al die tijd dat niemand wist wat er was, was te lang. Al de tijd dat ik stil was en niet meer durfde te zijn, te vertellen. Het was te lang. En nu. Ik heb een stem. En ben zo bang mijn stem te laten horen. Bang voor confrontatie. Bang voor het keiharde woord terug. Bang voor wat de wereld te vertellen heeft.

Het lijkt soms alsof de wereld alles beter weet en ik diegene ben die nog de hele wereld moet ontdekken. Mezelf moet ontdekken. Wie ik ben, wie ik wil zijn en vooral wie ik mag zijn.

Ik wil niet verliezen in een strijd waar ik niet voor gekozen heb. Ik wil niet loslaten in een battle die ik niet begonnen ben. Ik ben ik en heb alle recht om te bestaan. Wie of wat daar ook over te zeggen heeft. Mijn zijn, mag er zijn. Ik ben ik en ik ben er. Met mijn pijn, met mijn boosheid.

Met alle onwetendheid van de wereld en alle machteloosheid die ik opliep. Maar ik wil leren leven zoals het leven kan. En dat gaat met vallen en opstaan. Hoe pijnlijk dat ook is.

Die deur die dicht viel, is in het verleden dichtgevallen. Ik maak die deur open. Keer op keer weer. Zo vaak als nodig is. Want ik wil het verleden achter me laten. Want dat ben ik waard. En hoe vaak ik dan ook val, zo vaak zal ik ook op staan.

Ik kan me ontzettend goed voorstellen, dat dit een blog vol raadsels is. Maar ik wilde ‘m schrijven terwijl ik zelf vol vragen zat in de hoop dat het mijn hoofd leeg maakte – okay dat gebeurde niet. Maar soms is dat ook meer dan okay.

Het verleden kan ik niet loslaten, maar ik kan de deur wel sluiten om de juiste deur te openen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Beyoutifullife zegt:

    Ik vind het een hele mooie blog. Sterkte met deuren sluiten en openen en volhouden in deze battle die jij niet gestart bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *