Leeg, alleen. Zo voelt de wereld aan, nu ik er midden in sta. Het was de bedoeling dat er een plan kwam om crisis te voorkomen. Maar het enige wat voelt, is dat de crisis stukje bij beetje meer aan me trekt, meer dan ooit te voren. En daar ging ik mijn opname laatst niet voor aan.

Hoe kan het dat er binnen de GGZ zoveel moeite is om in de avonduren en weekenden niet alleen te staan? Ik voel me verloren, alleen. Iedere avond en nacht vecht ik weer om door te komen. Tranen, pijn en herbelevingen moet ik blijven aangaan – alleen. Het enige wat ik ook maar even kan doen, is de HAP bellen. Maar voor je dan iemand aan de lijn hebt die begrijpt wat je bedoelt, ben je zo uren verder.

De leegte van de avonduren en weekenden kunnen helaas niet opgevuld worden. Dus sta ik alleen. Stil, verloren. Ik probeer strijdend vol te houden, maar geloof me, soms zakt de moed me ontzettend in de schoenen.

En dan te bedenken dat ik samen wil strijden, niet meer alleen. Het was altijd zo alleen. Mag het dan nu samen, samen óók in de avonden en weekenden? Niet meer alleen de moed weg laten zakken en het niet meer weten?

Author

1 Comment

  1. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat je in de avonden en de weekenden geen goede hulp kunt krijgen. Als je je been breekt, kan er van alles, maar voor je hoofd (b)lijkt het een stuk moeilijker.
    Heel veel sterkte jij!

Write A Comment