Onzichtbaar

In emotie kwetsbaar zijn

In alle kalmte probeer ik toe te laten om kwetsbaar te zijn. Om mij heen geslagen een dikke sjaal, want mijn lijf is ijskoud. En voor wat ik nu waard ben, zit ik in mijn veel te grote rode stoel met een kop thee. Terwijl mijn lijf volledig uitgeput is, laat ik steeds wat meer tranen toe die er in mijn binnenwereld schuil gaan. Kwetsbaar zijn, emoties delen, ik durf het niet. Het geeft zoveel angst.

De afgelopen weken heb ik ontzettend veel gepraat over mijn binnenwereld. Emoties die daarbij kwamen kijken, liet ik weg en al snel was het verstand op nul en doorgaan. Letterlijk. Ik gaf mijzelf geen ruimte om emotie te laten zijn. Tranen duwde ik weg en als ik me boos voelde, dan mocht die boosheid er helemaal niet zijn.

Het verstand op nul en doorgaan, was en is voor mij nu nog een overlevingsstrategie. Ik ken niet anders dan dit. Wetende dat ik van doel tot doel door moet om de dagen door te komen. Het is pittig, kleinerend naar mezelf om mezelf die ruimte niet te geven maar een overlevingsstand is niet anders dan dat. Gewoon keihard doorgaan.

Ik weet niet hoe ik het kan toelaten om alles er te laten zijn, zonder dat ik me onder gedompeld voel in een moeras, maar ik ben er hard mee bezig. Elke emotie laat me momenteel het moeras inzakken en als ik mensen daarin toelaat, voel ik me te kwetsbaar en dat is doodeng. Tranen die komen, frustratie die met boze stem naar buiten komt, machteloosheid in het zoeken naar de juiste woorden.

Maar ik heb de afgelopen tijd wel vaak mogen ervaren dat kwetsbaar zijn, mag. Dat ik mag zijn met mijn emotie, mijn pijn en vooral alle verdriet die ik heb. Ik vind het moeilijk, krijg nog niet helemaal grip op hoe ik hierin stap, want wanneer ik kwetsbaar ben, raakt het vele delen van vroeger. En dat, dat is voor nu even teveel.

Voor mij is het nu nog even zoeken, onderduiken in het moeras en eruit getrokken worden. Doorgaan op overlevingsstand en eindeloos van punt tot punt leven.

Maar weten dat in alles kwetsbaar zijn, een van de mooiste dingen die er is. Dat geloof ik. Daar vertrouw ik op.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Vreselijk, zo’n moeras aan emoties. Ik hoop dat er ook mensen zijn die je kunnen begeleiden om in dat moeras de juiste stappen te zetten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *