Een dag zoals vele andere dagen. De dagen, ze komen en ze gaan.
Deze maand beleef ik bewuster dan vele andere.
Van liefhebbend naar je lichaam kunnen kijken naar vol afschuw kijken naar je lichaam, weer terug kunnen en durven kijken naar je lichaam. Terug kunnen, maar vooral, durven kijken naar mijn lichaam dat was een behoorlijk lange weg.

Terugkijkend op het afgelopen jaar ben ik – hoe gek dit dan ook misschien klinkt – dankbaarder geworden voor dat wat ik ben. Voor mijn reactie op datgene wat er gebeurde. Misschien had ik eerder een moment kunnen kiezen om dat te vertellen wat mij overkomen was, maar dat is een koe in z’n kont kijken.

Het afgelopen jaar is zwaar geweest. Een pad vol kuilen, rotsen en soms ook een rivier die doorkruist moest worden. Niet alleen ik heb die afgelegd maar met mij een iedereen die dicht bij mij staat. Zodat ik weet dat ik dit leven nooit en te nimmer alleen hoef te dragen. Hoeveel zware stormen er ook onderweg waren, ik draag het niet alleen. Ik heb dit leven nooit alleen hoeven te dragen, nu hoef ik het niet alleen te dragen maar ook de rest van mijn leven draag ik dit niet alleen. Alleen al om die reden, om die reminder te hebben komt de zin – je draagt het niet alleen – op mijn arm te staan.

Liefs,
Kirsz

One thought on “Je draagt het niet alleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *