Onzichtbaar

Je mag snoep niet lekker vinden

Al vanaf jongs af aan houd ik enorm van snoep. Het kon mij vroeger allemaal niet zoet genoeg zijn. Op de basisschool deden we in groep 8 met een aantal mensen mee met een actie voor het goede deel. Hiervoor zou je een dag niets mogen eten om geld op te halen voor het goede doel. Van mijn ouders mocht ik hier niet aan meedoen (in verband met ondergewicht, niet eetstoornisgerelateerd). Zij veranderde dit in een dag niet snoepen en sponsorde me hiervoor. 

Mijn eetstoornis begon met lijstjes, ellelange lijstjes van wat ik wel en niet mocht eten. Ik probeerde mijn ‘’snoepverslaving’’ te overwinnen. Dit lukte me niet zo goed. Na een paar dagen viel ik terug, verscheurde ik het lijstje en kwam er een nieuw lijstje. Ik weet niet waar precies het kantelpunt kwam, maar ergens heb ik besloten dat het zo genoeg was en stopte ik met eten. Ik kon het langer volhouden als ik gewoon niets at. Soms at ik tussendoor nog een koekje of een snoepje, om toch het diepgewortelde verlangen naar zoetigheid te sussen. Het werkte, de eetstoornis won terrein en ikzelf verloor langzaam steeds een beetje meer van mezelf.

Toen ik voor het eerst contact kreeg met ‘’lotgenoten’’, merkte ik al gauw dat het nogal een taboe was. Mensen met een eetstoornis eten geen snoep. Ik schaamde me ontzettend. Ik voelde me nep en een enorme vreetzak. In plaats van steun uit lotgenoten te halen, haalde me het juist verder naar beneden, ik probeerde alles wat ik kon om van het snoepen af te komen en dit resulteerde in meer ‘’gezond’’ eten om de honger die ik had te stillen. Ik vond allerlei ongezonde manieren om dit te compenseren, en zo werd het lotgenotencontact dat mij zou moeten helpen uiteindelijk mijn dieptepunt. 

Ook later in mijn herstel merkte ik dat ik stiekem best wel uit kon kijken naar de momenten waarop het geoorloofd was van de eetstoornis en mijn omgeving om iets zoets te pakken. Ik weegde die momenten zorgvuldig af, want het moest er vooral niet uit zien alsof ik het echt lekker vond. Pas veel later lukte het me om uit te spreken dat ik dingen echt lekker vond zonder me daarbij enorm schuldig te voelen.

Ik vind het eng om te zeggen, maar ik kan mezelf inmiddels hersteld noemen van Anorexia. Ik hou van eten, en ondanks dat ik het echt nog wel moeilijk heb geniet ik enorm van al die lekkere dingen die er zijn. Nu nog leren om te houden van mijn eigen lichaam. 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *