Terwijl de jaren verstreken en ik ouder werd, merkte ik dat ik vragen kreeg over bepaalde situaties die ik had meegemaakt. Situaties waarin men had moeten ingrijpen, maar dat niet deed. Sommige situaties waren zo intens dat als ik er nu op terugkijk, er ingegrepen had moeten worden. Maar er gebeurde helemaal niks. Ik leefde door, de pijn ging verder en de situatie bleef de situatie.

Ik moet je eerlijk zeggen dat ik in veel gevallen altijd dacht, dat dingen hoorden te gaan, zoals ze gingen. Dat heeft soms wel jaren geduurd, voordat ik wist, dat dat niet zo was. Ik praatte weinig over dingen, want als ik het de wereld in zou helpen, dan betekende dat voor mij niet veel goeds.

Nu heb ik zo vaak het gevoel dat er iets gedaan had moeten worden. En één zin die maar in me op blijft komen: ‘Jij was daar, maar deed niks’. Het is een zin, die ik meenam vanuit mijn opname uit Scelta. We kregen daar groepstherapie en ik legde daar een situatie voor, die zo ontzettend veel kanten heeft. Een situatie waar mensen bij betrokken waren die ons veiligheid wilde bieden.

Ik vertelde in de situatie dat er voor mij een stukje strohalm was. Één klein stukje, hij was dun, bijna gebroken. Maar hij was er. Mijn groepsgenoten begrepen heel goed dat ik dat zo voelde, maar gaven mij ook de andere kant weer. Er had ingegrepen moeten worden.  

Hoe doe je dat dan? Schakel je dan allerlei instanties in? Haal je ons dan weer weg uit een situatie, terwijl er net dat ene stukje strohalm van veiligheid is? Net dat ene stukje toezicht? In die tijd zocht ik naar veiligheid en geborgenheid. Ik heb me machteloos gevoeld naar alles. Naar mezelf, want ik moest mezelf redden.  Maar ik moest ook iedereen voor mijn gevoel om me heen redden.

Dat laatste kon niet. Ik was kind. Ik wilde veiligheid hebben, geborgenheid. Ik wilde kind kunnen zijn en vooral géén enge situaties waarin ik moest vechten voor veiligheid. En zo gebeurde het dat ik jarenlang alle situaties over me heen heb laten komen. Jij was daar, en deed niks. En dat doet met de dag dat ik leef pijn. Terugdraaien kan ik het niet.

Enkele jaren terug sprak ik een oud docent van mijn basisschool. Ik vroeg hem, wat de reden was, dat hij niet ingreep. Hij vertelde dat er zoveel leed gebeurd was in ons gezin, in ons zijn, dat hij als school die veilige plek wilde bieden. En ik kan me ontzettend goed voorstellen, dat hoe krom en hoe graag ik het ook anders had willen zien, dit me geraakt heeft. Hij heeft gedacht, dat dit het beste was voor dat moment. We hebben samen lang gepraat hierover en tot op de dag van vandaag, ben ik dankbaar, dat hoe moeilijk het ook was, hij dat stukje, die kleine dunne strohalm als school heeft willen bieden.

Ik weet niet hoe jij je leven leeft, hoe je denkt over dingen en misschien staat jouw verhaal compleet tegenover mijn verhaal. Dit is één klein stukje van 28 jaar waarin ik je mee wilde nemen, over mijn gedachten spinsels. Misschien kun je er iets mee. En is dat niet zo, dan is dat ook okay. Houd vol, houd vast. Er is licht aan het einde van de tunnel. Ook als het nu nog pik zwart lijkt.

Author

1 Comment

  1. Heftig, confronterend stuk. Als juf raakt het me dat je met die vroegere docent hierover hebt kunnen spreken. Het is soms zó moeilijk om de juiste afweging te maken. Heel waardevol dat je in elk geval over de afwegingen hebt kunnen spreken met deze docent.

Write A Comment