Vroeg in de ochtend stap ik met beide benen, in de auto bij een lief vriendinnetje. Thuis had ik vast voor ons een goede cappuccino gemaakt zodat we die onderweg konden drinken. Wanneer de auto start, gooi ik de muziek volledig aan. Samen hebben we een goede afspeellijst, waarin het ene goede meezing nummer na het andere voorbij komt.

“I hold your hand and squeeze it softly, ’cause I realize
I love you more now than I ever did before,
For the bitter, and the sweet, and trough these weary times”

Samen maken we een lange rit in de auto – speciaal voor mij. Het maakt me zo dankbaar dat zij met mij deze lange rit meerdere keren wel wil rijden. Koffie, muziek, soms enorm lange stiltes. Maar we hebben ook heel veel intense gesprekken door de lange ritten. Gesprekken die van hart tot hart gaan. Die tranen geven, ruimte geven. Soms boosheid naar de wereld maar soms geeft het ook niet meer dan leegte.

“And I’ve never thought of letting you go.
I’ve never, ever thought of letting you go. ” 

En als we dan eenmaal aankomen bij de kliniek, stappen we uit, houden we op met het meezing van de nummers en gaan we van de goede koffie over op ‘echte koffie in de kliniek’. Met alle recht mogen we zeggen: die zijn niet te drinken. 

“I’d be lost without you
You’re someone to fight for
Someone to die for
Oh, look at us now.”


Vaak zat zij dan alleen te wachten terwijl ik mijn heftige gesprekken voerde, dronk ze eindeloze koffies en hing ze naar mijn inziens op de meest gekke manieren op de stoelen. Dat deed ik daar zelf vaak ook namelijk.
We reden terug, huilden en beseften dan samen, dat dit een stap was van iets groters. ( een stap die voortgezet is naar verder)  Een stap die nu al lang voorbij is, maar voor altijd in mijn hart blijft. Want deze momenten koesterde ik.

Alle uren die we reden, de ritjes naar het uitzichtloze overkant van de wereld waarin we ook maar even hoopte dat er een stukje strand zou staan. Maar er was alleen maar water. Eindeloos uitzicht waarop we keer op keer wachten, dat er iets van hulp kwam. En samen strijden we door, totdat we niet meer kunnen stoppen.

Bedankt lief, dat je wanneer dan ook naast me staat. 

Author

1 Comment

Write A Comment