Maaike Onzichtbaar SCHRIJVERS

Let It Flow

It’s been almost four months since you heard from me. Wow. Er is even superveel gebeurd. Ik had het gevoel dat ik alles lekker op de rit had, toen mijn lichaam zei: nope! Spanning en angst kwamen in mij varen. Een paar weken was het pikzwart in mij, om mij heen. Hangen aan een dun draadje boven een ravijn. Heel lastig uit te leggen aan anderen ook. Het enige wat ik wilde was een veilig holletje om in te schuilen. En ik wilde me beter voelen, en wel nu! Dat ging natuurlijk niet zo snel. Na veel frustratie en weerstand, kwam ik tot de conclusie dat ik ontegenzeglijk rust en ruimte nodig had. Broodnodig, om weer op te krabbelen.

Maar poeh, wat was het een strijd om dit aan mezelf toe te geven. Ik had gedachten als: ‘Waarom ben ik zo? Waarom voel ik me nou weer zo slecht? Waarom kan ik niet normaal zijn? Waarom voel ik opeens zo weinig motivatie voor alles? Waarom dit? Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet!’.
Ik was zo kwaad, op mezelf en op de wereld. Geef arrogante Jantje een keer een depressie, en mij een jaar zonder dal! Bij wijze van spreken, want ik gun het natuurlijk niemand.

De afgelopen week had ik een doorbraak. Ik maakte een mooie spiritueel getinte therapie-dag mee, met hele warme mensen om me heen. Ik moest kijken naar mijn verlangens en mijn weerstand die me tegenhoudt om deze te bereiken. Voor ik het wist, stond ik als verlangen te schreeuwen tegen mijn eigen weerstand. Rot op! Ik liep weer eens helemaal vast. En toen viel met de hulp van een geweldige begeleider het kwartje: ik zat zelf weer in de weerstand. Mijn verlangen is licht, is liefde, van mijn verlangen mag weerstand er gewoon zijn. Alles van mijzelf mag er zijn. En plotseling vloeide er zoveel boosheid uit me. Ik voelde hoop, echte hoop, dat ik op een dag kan denken: ‘Ik heb een sombere/angstige kant en dat is helemaal oké’.

De afgelopen dagen denk ik soms: ik voel me somber en het is oké. Ik voel me vrolijk en het is oké. Ik ben moe en het is oké. Iets wat ik vier weken geleden absoluut niet voor mogelijk had gehouden. Laat je gevoelens maar stromen. Al je gevoelens. Dit klinkt misschien zweverig, maar gek genoeg voel ik me nu juist meer op de aarde. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik heb het besluit genomen dat ik ga streven naar meer stromen. En dat ik niet meer ga streven naar ‘normaal’, maar naar ‘oké voor mij’. En dit kwetsbare van mezelf met jullie delen, is een eerste grote stap.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *