Steeds vaker stapte ik met loodzware schoenen op de fiets. De weg leek eindeloos. En als ik de drempel van de school over moest stappen, kon ik niet meer stoppen met huilen. Iedere dag pushte ik mezelf om door te gaan. Ik was immers toegelaten tot de Kunstacademie en was bezig met intense projecten die ik niet zomaar zou willen stoppen. Maar dat lood en die tranen, kostte me werkelijk alles.

Toch kwam die dag dat ik niet meer wist hoe ik uit bed moest stappen, eten klaar moest maken en naar school moest fietsen. Ik zocht en trok alles uit de kast om het voor elkaar te krijgen, naar school te gaan. Maar ik kon het niet meer. Mijn lijf liet weten dat het genoeg was. Ik faalde. En niet zo’n klein beetje ook. Ik die toegelaten was tot de kunstacademie moest stoppen omdat ze niet meer kon.

Het was een strijd van binnen want ik kan gewoon niet thuis komen te zitten en daarmee besloot ik te gaan werken. Drie weken. Drie weken hield ik het vol. Ik faalde. En niet zo’n klein beetje ook. Ik die de baan kreeg die menig ander wilde, moest stoppen omdat ze niet meer kon.

En toen ik afgelopen dagen contact had met iemand, was er voor het eerst dat ik iets zei, wat ik in die tijd tegen mezelf had willen zeggen. Want nee, het is nooit falen geweest. Je lichaam geeft grenzen aan. Je diepe binnenwereld is op. Je strijd die je iedere dag weer aan ging, om een dag te vullen met datgene waar je mee bezig was. Het is okay dat je lichaam een keer niet meer kan. Ook niet voor een langere tijd.

Soms is er rust nodig, ademruimte en heel veel liefde om weer terug te komen op een punt dat je weer verder kunt. Ik kon dat op dat moment niet tegen mezelf zeggen. Alles in me maakte dat ik door moest. Dat eeuwige harde. Maar ik wil je nu meegeven dat als je merkt dat je op raakt, je vuur het licht niet meer laat branden, dat je je grens mag neerzetten. Jouw diepe binnenwereld is de enige die echt weet wanneer het genoeg geweest is. Durf jezelf maar serieus te nemen.

Er mag ruimte zijn voor jou, na jaren strijden. Leg die strijd maar naast je neer.

Author

1 Comment

Write A Comment