Onzichtbaar

Mamaandag | Een relatie?

Vorige week schreef ik deze blog waarin ik vertelde over de vraag van mijn therapeut of ik kinderen zou willen. Ik was daar vrij resoluut in: ‘nee, ik wil geen kinderen’.
“Vroegâh” wilde ik moeder worden. Als er iets is wat ik mijn hele leven met ontzettend veel plezier heb gedaan, dan is het werken met kinderen -in de breedste zin van het woord. Ik ben dol op kinderen. Maar moeder worden… dat is me een brug te ver.

Dacht ik -en denk ik nog steeds heel vaak.

Na een ingewikkelde en moeilijke jeugd durf ik weinig mensen écht dichtbij te laten komen. Ik ben bijna 25 en ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik ben altijd bang geweest voor jongens en mannen. En val ik überhaupt wel op mannen? Daar waar mijn vriendinnen op de middelbare school het vaak hadden over jongens uit de parallelklas, wist ik vaak niet eens over wie het ging. Simpelweg omdat het me niet boeide of interesseerde.

Mijn therapeut bracht behoorlijk wat teweeg bij mij toen ze me vertelde dat ze gelooft dat ik ‘een hele goede moeder’ zou zijn. Niet alleen die opmerking zorgde voor complete error. Want als ik eerlijk ben… áls ik dan moeder zou zijn, dan wil ik een klein wondertje opvoeden met degene met wie ik hoop de rest van mijn leven door te brengen. Iemand met wie ik een relatie heb. Iemand die ik écht dichtbij durf te laten komen. Natuurlijk zijn er ook andere opties, maar dat is niet waar mijn hart naar uitgaat.

En dit is ook precies het punt waarom de opmerking van mijn therapeut zó ontzettend veel teweegbracht. Want hoe moet ik dat ooit gaan doen: iemand dichtbij laten komen? Een relatie aangaan? Intimiteit en seksualiteit? Alles wat er in mijn jeugd is gebeurd, heeft ervoor gezorgd dat mijn ontwikkeling op dit gebied nog “in de kinderschoenen” staat. Op dit gebied ben ik een 14-jarige in het lichaam van een 24-jarige. En dat is best ingewikkeld. Want iemand tegenkomen van mijn leeftijd (of iets ouder) en zeggen ‘houd er even rekening mee dat je een 14-jarige tegenover je hebt’… tja, dat is ook een beetje vreemd.

Maar wat dan? Ik heb het antwoord niet op die vraag. Nog niet. En geforceerd het antwoord willen krijgen, gaat me niet lukken. Ik moet gaan verwerken en mijn verleden een plekje geven. Ik wil af van die walging die ik voel naar mijn lijf, door alles wat ermee is gebeurd en wat het is aangedaan. Ik wil me veilig gaan voelen in mijn eigen lichaam. En ik hoop en bid dat ik dan langzaam open durf te gaan staan voor een relatie. Wat er dan verder gebeurt? Ik weet het niet. En ik hoef het ook niet te weten.

Het besluit over het al dan niet willen van kinderen heb ik niet meer definitief genomen. Het is ook geen besluit dat ik in mijn eentje wil nemen. Ik wil zien wat de toekomst me gaat brengen. Maar wel op mijn manier en dus op mijn tempo. Eerst ruimte maken voor mezelf, zodat er daarna ruimte komt om écht van iemand te dúrven houden.

Ik vind het ontzettend eng, omdat het volledig onbekend terrein is. Maar de vraag van mijn therapeut, een paar maanden terug, heeft ontzettend veel teweeggebracht. Ondanks dat ik soms een tissuedoos naar haar hoofd gooide als ze weer begon over seks, ben ik haar dankbaar. Dankbaar, omdat alles rondom dit thema bespreekbaar was. Niets was gek, niets was raar en ik werd niet stom, dom, raar of gek verklaard. Ik mocht er onvoorwaardelijk zijn, met alles wat bij mij hoort. Daardoor kwam er ruimte om me open te stellen.

En misschien, misschien is dit ook wel de weg naar en in een relatie.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *