Even met de billen bloot. Althans, zo voelt dat. Wát een rollercoaster: mama zijn, borstvoeding, kolven, voeden, ritme vinden. Onzekerheden, tranen, sprongetjes, krampjes, huilen -hartverscheurend huilen-.
Iedere kersverse ouder is er vást mee bekend (if not: mail me de truc): Op een gegeven moment zit je er even dwars doorheen.

Het leek bijna wel manisch, 24/7 voor de kleine zorgen en tijdens zijn hazeslaapjes heel het huishouden fiksen, lichamelijk herstellen en niet slapen overdag. Iedere dag opnieuw.

Toen mijn man en ik beide een voedselvergiftiging opliepen, was de rek er wel zo’n beetje uit. Om het uur elkaar aflossen om voor de kleine te zorgen. Zo kon de ander weer op bed -voor een uur-.

Lichamelijk knapte ik op. In die zin dat ik niet meer over hoefte te geven. Verder was mijn lijf op. Mijn man ging weer aan het werk en ik wist niet hoe ik overeind moest blijven staan. Ik was letterlijk en figuurlijk leeg. Mijn hoofd had een vertraging van 2 seconden en niks kwam echt goed binnen.
Tussendoor kon ik niet meer ontspannen, huilde ik tranen met tuiten en was ik rete bang dat mijn PTSS-klachten terug zouden komen.
De nachtmerries hadden zijn intrede al gedaan, dus wat zou het volgende zijn?

Ik deed iets wat voor mij tegennatuurlijk voelde. Onze kleine legde ik bij mijn man neer, ik nam een douche en verzamelde ballen om de poppoli te bellen. Even ventileren, dacht ik.
Ik brak toen de psychiater mij zei dat ze volgende week een afspraak kon hebben met mij. Ik brak nog een keer toen ze vroeg of ik het tot die tijd ging redden en we maakten een afspraak voor over 3 dagen. Ik brak toen ze nogmaals vroeg of ik dat ging redden. “Ik moet”, zei ik.
Waarna we besloten dat er direct actie moest komen. De volgende dag nog had ik een intake bij IHT van het GGZ.

Met een plan, een afspraak met het IHT bij mij thuis en een recept voor temazepam (om een nacht door te slapen) ging ik naar huis.
Opgelucht. Ik had allemaal doemscenario’s in mijn hoofd over oordelen over mijn moederschap, maar die kwamen niet uit. Ze gaan mij begeleiden mijn energie weer terug te krijgen en mijn onzekerheden de baas te zijn.
Volgens hun is er verder niets aan de hand.
Ik hoop gauw weer in mijn kracht te staan.

Waarom ik dit schrijf? Mocht jij, als kersverse ouder, twijfelen aan jezelf als ouder (met of zonder psychiatrische achtergrond), mocht je er compleet doorheen zitten en wanhopen: trek aan de bel.
Er is weer licht. Er komt weer kracht. Je bent niet alleen in dit.

Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

2 gedachten over “Mamaandag | Rollercoaster”

  • Heftig verhaal, maar hoe goed ook dat er dit soort hulp beschikbaar is! Ik wens je alle goeds. Nu je meer binnen moet zijn, is het vast allemaal nog een beetje pittiger, dus vergeet niet om ook goed voor jezelf te zorgen.

    • Ja dat was een enorme opluchting, dat er meteen hulp was. Het is inderdaad wat pittiger in deze gekke tijd, maar voor iedereen is het aanpassen. Liefs voor jou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *