Eén van de vragen die ik de laatste tijd heel veel heb gekregen, is de vraag ‘vind je het hebben van kinderen leuk?’ ‘Euhm, nee.’ ‘Geniet je van je kinderen?’ ‘Euhm, soms.’ Als ik het mezelf hoor zeggen, vraag ik me af of dit alleen voor mij geldt. Ben ik hierin de enige of hebben andere ouders dit ook wel eens?

Sinds ik hulp heb gevraagd om mijn depressie te bestrijden, krijg ik heel vaak deze vragen. Telkens geef ik hetzelfde antwoord, want het is helaas nog niet veranderd. Ja, soms geniet ik van mijn kinderen en ja, soms vind ik het wel leuk, maar het is allemaal maar voor heel even.
Als je zwanger bent, vertellen ze je niet hoe zwaar het ouderschap ook kan zijn, hoeveel gebroken nachten je gaat hebben of dat er gesprekken op school zullen volgen omdat het niet goed gaat met je kind. En ze vertellen nog zoveel meer.

Ik vraag me dan vaak af, ben ik de enige die deze gedachtes heeft of zijn er meerdere ouders die zich hierin herkennen? Zijn er meer mensen die wel eens denken, “had ik maar even geen kinderen”? Niet om een dagje naar de sauna te kunnen, maar omdat het je teveel wordt. Omdat je niet meer weet wat je moet doen. Omdat je met je handen in het haar zit.

Ik merk wel dat ik steeds meer durf en kan genieten van mijn kinderen Het is er steeds iets vaker, maar het blijft niet hangen. Hou ik van mijn kinderen? Ja, absoluut. Zij zijn de reden om in leven te blijven. Zonder hen had ik, heel plat gezegd, al lang tussen zes planken gelegen. Toch schiet regelmatig door mijn hoofd dat ik ze liever niet had gehad. Dan hadden ze niet gezien hoe enorm ik nu worstel met mezelf en alles om me heen. Dan had oma niet in huis hoeven komen om te helpen met zorgen voor de kinderen, omdat ik het niet meer kan.

Met kleine stapjes ga ik vooruit, maar het echte moedergevoel is nog steeds niet helemaal terug. Ik schaam me hiervoor. Tegelijkertijd weet ik dat dat niet hoeft, want ik ben ongetwijfeld niet de enige die dit denkt en of voelt. Toch vond ik het eng om dit toe te geven aan de hulpverlenende instanties. Ik was bang dat ze mijn kinderen weg zouden halen. Gelukkig gebeurde dit niet, omdat ik zo’n goed vangnet om me heen heb op het gebied van oppas en ondersteuning. De aanwezigheid van al die mensen om me heen maakt dat ik ook niet bang hoef te zijn dat dit in de toekomst wel gaat gebeuren.

Ondanks dat het moedergevoel vaak weg is, zou ik mijn kinderen niet willen missen. Daarom vecht ik elke dag om stapje voor stapje weer zelf voor ze te kunnen zorgen. Ik vecht om mijn “moedergevoel” weer terug te krijgen.

“Let me love you a little more

before you’re not little anymore”

Author

1 Comment

  1. Tanja Mevissen Reply

    Wat moedig dat je zo open bent!
    Ik had het ook toen ik zwaar depressief was en mijn kinderen nog jonger waren. Nu inmiddels 15 en 20 jaar zijn ze. Ze zijn je redmiddel maar genieten is moeilijk als je depressief en doodmoe bent. Niet kunnen genieten voelt niet bepaald hollekidee…. Houden van is er bij mij óók als ik geen aandacht kan opbrengen. Je vraagt er niet om!

Write A Comment