Moederschap kent vele kanten: moeder willen worden, moeder zijn, worstelen met geen moeder kunnen worden, enzovoorts. In de serie Mamaandag wordt over hele uiteenlopende thema’s geschreven die te maken hebben met moederschap. Ik wil jullie meenemen in wat dit thema voor mij betekent. Lang was het een ver-van-mijn-bed-show en toen ik een jaar of twintig was, besloot ik dat ik geen kinderen wilde. Een paar maanden geleden kwam het thema ‘moeder worden’ ter sprake in therapie.

De afgelopen jaren zijn voor mij turbulente jaren geweest, waarin ik een rondreis maakte door de psychiatrie. Het opgroeien in een onveilige situatie, waar geweld en grensoverschrijdend gedrag aan de orde van de dag was, maakte dat ik volledig was vastgelopen. Ik wist niet meer wie ik was, wat ik wilde en hoe en wat “leven” was. Ik heb mijn hele leven moeten óverleven. Geen wonder dat ik verstrikt was geraakt in diagnoses & destructiviteit en nog maar weinig toekomst zag.

Inmiddels ben ik in iets rustiger vaarwater terecht gekomen -voor zover dat kan in deze hectische tijd. Ik ben eindelijk vrij en er is ruimte om te ontdekken wat “leven” eigenlijk is en hoe ik mijn leven wil inrichten. In lijn hiermee vroeg mijn therapeut mij een tijdje geleden hoe ik sta tegenover moeder worden. ‘Ik wil geen kinderen’, zei ik resoluut. Ze keek me aan, was even stil en zei toen, ‘ik denk dat jij een hele goede moeder zult zijn. En ik denk ook dat jij in staat bent om de cirkel van het intergenerationele geweld te doorbreken.’

De wereld stond op dat moment even stil. Ik was perplex. Met stomheid geslagen. Bang, verdrietig en boos door elkaar heen. Chaos. ERROR. Dit kan niet. Dit klopt niet.

Tegelijkertijd dacht ik, “huh, wát? Hoe dan? Ik? Ik kan amper mezelf overeind houden.” En ergens was er ook nog een stukje heel, héél diep geraakt, omdat mijn therapeut me zag -in al mijn kwetsbaarheid.

Voor sommige mensen lijkt het heel gewoon: trouwen, samenwonen en een gezinnetje stichten. Voor mij is en voelt het allesbehalve normaal. Ik heb nooit het goede voorbeeld gehad. Ik weet niet hoe het voelt om ouders te hebben die onvoorwaardelijk van je houden en op wie je altijd terug kunt vallen. En als je niet het juiste voorbeeld hebt gehad… hoe weet je dan of je het zelf wel goed zult doen?

De woorden van mijn therapeut zorgden voor tranen. Ik voelde weer wat ik zelf zo heb gemist: een mama. Haar woorden kwamen binnen, omdat ze de kern raakten. Het gaat namelijk niet over of ik weet hoe ik een luier moet verschonen, hoeveel slaap een baby, peuter of kleuter nodig heeft of over de vraag of je je kind naar het kinderdagverblijf stuurt. Het gaat over de vraag of ik het aandurf om de cirkel te doorbreken en te kiezen voor een lichter leven. Een leven met mildheid, zelfcompassie en oprechtheid voor mezelf en de mensen om me heen. Het gaat over de vraag of ik durf te kiezen voor het leven.

Ik heb het antwoord (nog) niet. Maar haar woorden hebben me tot in het diepste van mijn ziel geraakt. Voorzichtig probeer ik vanuit een andere hoek naar de vraag ‘wil jij ook kinderen’ te kijken. Ik probeer de praktische bezwaren los te laten en te voelen wat die vraag, steeds weer opnieuw, bij me oproept. Want een klein wondertje opvoeden, doe ik het liefste met iemand met wie ik de rest van mijn leven door wil brengen. En ook dat ligt ingewikkelder dan het lijkt -ik kom hier een andere keer op terug.

En mijn therapeut? Van haar heb ik inmiddels afscheid genomen, omdat ze een andere baan vond. Haar woorden zijn me altijd bijgebleven, dus na onze laatste afspraak ben ik de stad ingegaan en heb ik op de kinderafdeling van de HEMA een mutsje en sokjes gekocht. Thuis heb ik er een kaartje aan vastgemaakt, met daarop die ontwrichtende maar bijzondere woorden van mijn therapeut.

Het voelt alsof er eindelijk lucht bij mag. Het voelt alsof er eindelijk ruimte is voor mij, voor al mijn gevoelens, mijn beleving en alles wat ik met me mee draag. Alle tegenstrijdige emoties die ik voel, alle neigingen die ik heb en alles wat ik doe. Want hoe ingewikkeld en complex de vraag ‘wil jij kinderen?’ ook ligt… wat lijkt het me bijzonder, waardevol en een prachtig geschenk om zo’n klein wondertje te mogen dragen en te mogen zien groeien en bloeien.

Door jou durf ik te geloven
Dat ik het ook kan
Misschien
Dat ik het ook mag
Misschien
Door jou durf ik te hopen
Dat het ooit gebeuren zal

Misschien
Door jou durf ik weer te dromen
Dat het goed gaat komen
Misschien

Author

1 Comment

Write A Comment