Lianne Onzichtbaar

Mijn ECT verhaal #1

22 oktober 2019
Ik heb een gesprek met mijn psychiater, ik reageer zo heftig op de zoveelste medicatiepoging dat hij oppert dat ik in aanmerking kom voor ECT. Ik had daar wel eens van gehoord, maar nooit gedacht dat het een optie voor mij zou zijn. Zo depressief ben ik toch niet?
Een week later heb ik als autist alles gelezen, gezien en gehoord over ECT wat ik maar kon vinden en zeg dat het goed is om de procedure te starten.

Er gaan wat weken overheen, ondertussen moet ik wat toestemmingsformulieren tekenen en vragen beantwoorden of ik bijvoorbeeld gereanimeerd wil worden.

19 december 2019
Eindelijk heeft mijn psychiater alle papieren aangeleverd en wordt ik deze week in het team van psychiaters die de ECT doen besproken. Het slechte nieuws schijnt helaas te zijn dat er een wachttijd is van 4 maanden. Dat is slikken, als elke dag als een teveel voelt. Daarom gaat hij bellen met Arnhem, Den Haag en Rotterdam of de wachttijd daar korter is. Helaas gaan we de vakantietijd in en wordt het verder opgepakt in januari.

8 januari 2020
Vandaag heb ik een oriënterend gesprek met een van de drie psychiaters die de ECT uitvoeren. Het is een lang gesprek waar we het hebben over mijn bijwerkingen op medicatie, mijn DNA profiel qua medicatie, mijn suïcidaliteit en mijn enorme somberheid. Ook begon hij over de wachttijd. Die is geen 4 maanden maar hij verwacht dat ik half februari/eind februari aan de beurt ben!
Ook ziet hij genoeg indicaties voor een ja! Ik word opnieuw in het team besproken daar en krijg volgende week de uitslag.

10 januari 2020
Op de afdeling komt de ECT verpleegkundige langs. Zij neemt depressiescore lijsten af, heeft vragenlijsten voor de begeleiding hier en ik moet een geheugenlijst invullen. Dit is allemaal om te monitoren of de ECT wat doet. Verder heeft zij een fotoboek mee, folders en legt het een en ander uit. Ze gaat er voor zorgen dat ik alvast een pre operatieve screening in het ziekenhuis ga krijgen, omdat ECT onder volledige narcose gaat.

13 januari 2020
Ik krijg van de begeleiding te horen dat die screening a.s. woensdag al is. Ze vertelt er meteen bij dat ik a.s. vrijdag ook meteen mijn eerste ECT behandeling ga krijgen! Wauw, dat is heel snel en enorm schakelen. Ik ga van 4 maanden wachttijd, naar 4 weken, naar nog geen week.

15 januari 2020
Een ochtendje in het ziekenhuis. Ik moet langs allerlei mensen die alles controleren. Mijn medicatie wordt gecheckt, mijn bloeddruk, er worden heel veel vragen gesteld en ik heb een gesprek met de anesthesist. Vooral die laatste is voor mij de belangrijkste afspraak, omdat ik heel onrustig uit narcose wakker wordt en ik bij mijn laatste operatie werd gefixeerd. Ik ga in het team van anesthesisten besproken worden en voor nu hebben we afgesproken dat er iemand bij mij blijft als ik wakker wordt.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *