Lianne Onzichtbaar SCHRIJVERS

Mijn leven in een autisme kliniek #2

Toen ik 3 jaar geleden het traject in ging om te kijken of er sprake was van autisme had ik nooit geloofd dat een langdurig intensieve opname in een autisme kliniek nodig was om iets te begrijpen van mijn autisme.
Dat ik autisme had, was voor mij wel duidelijk, al wist ik niet of ik voldeed aan alle criteria om een officiële diagnose te krijgen. Ik ging vooral het traject in omdat ik veel last had van mijn eetstoornis en de behandeling hiervoor anders is, als er ook sprake van autisme is. Een opname is nooit in mijn hoofd gekomen.

Na 2 maanden stapte ik naar buiten met een papiertje waarop de diagnose stond. Ik had officieel autisme. Het pijnlijkste vond ik, dat ze mij alleen niet verder konden helpen. Ze vonden dat ik meer hulp nodig had en zo stond ik dus weer op straat. Ik schreef hier eerder over in een blog

En nu ik dit schrijf ben ik alweer 17 maanden opgenomen in een kliniek voor mensen met autisme.
Ik heb hier de afgelopen 17 maanden veel geleerd. Veel over autisme, maar ook hulp met mijn andere diagnoses gelukkig.
Het was wennen in het begin, de aanpak hier is anders dan bij andere klinieken. In het begin vond ik frustrerend dat er weinig therapie was. Vanuit de eetstoorniskliniek was ik gewend dat ik elke dag meerdere therapieën had. Hier zijn er nauwelijks therapieën en wat er is, is individueel. Gaandeweg kwam ik erachter dat het juist fijn is.
Er is hier geen verplichte dagopening en sluiting. Je spreekt een keer per week je behandelaar, over het algemeen is dit voldoende omdat je het gesprek nog moet verwerken. Bij crisis is het soms wel vaker en daar wordt ook tijd voor vrijgemaakt. Psycho-educatie kan zowel individueel als in een kleine groep gevolgd worden.
Er wordt hier vooral gewerkt aan rust, structuur en kijken wat je nodig hebt om verder te kunnen in je leven. Dat laatste leer ik steeds meer. Rust nemen na een gesprek i.p.v nog meer gaan doen, een planning voor een dagdeel/dag/week maken als ik weet dat het lastig word met afspraken en uitspreken als ik teveel op mijn bordje heb liggen en het niet meer erbij kan hebben.

Ik kan in dit blog natuurlijk ook nog schrijven over welke kenmerken ik van autisme heb, waar ik tegenaan loop en wat ik geleerd heb om te doen. Alleen is dit zo verschillend per persoon. Autisme heet niets voor niets ASS. Autisme spectrum stoornis. Er is heel veel variatie. Waar de een wel last van heeft, hoeft niet iedereen dat te hebben. Ook in de kliniek merk ik dat, sommige dingen herken je maar andere dingen totaal ook niet. Daarnaast heeft iedereen zijn eigen ‘rugzak’ mee met ervaringen, diagnoses en kwaliteiten.
Oordeel niet te snel, diagnoses worden echt niet bij een pak melk uitgedeeld 😉

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Ben er gewoon even stil van. Ik heb altijd gezegd dat ik niet in groepstherapie wil of opgenomen wil worden. Kon tot mijn diagnose ook nooit goed uitleggen waaróm dan niet. Maar dit wat jij zegt, zou het al zó anders maken. Geen groepsgedoe, niet de hele dag therapie. Heel bijzonder om te lezen en fijn dat het voor jou ook helpend is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *