Lianne Onzichtbaar

Mijn leven in een autisme kliniek #1

Wanneer je gevoelig bent en nog niet goed in je vel zit, kan het moeilijk zijn om deze blog te lezen. Denk bij jezelf goed na, of het dan verstandig is nu deze blog te lezen.

Op het moment dat je wordt opgenomen in een kliniek, denk je dat je er altijd beter weggaat dan dat je erin komt. Dat je er weggaat met meer positieve ervaringen dan negatieve. Misschien heel naïef gedacht van mij, maar ik had nooit gedacht dat een autisme afdeling zo crisisgevoelig zou zijn. Over het algemeen hebben de mensen die hier zijn opgenomen vaak nog andere problemen, naast autisme. Op de voorgrond staat de behandeling van autisme, maar de bedoeling is dat je ook op andere vlakken hulp krijgt.

De eerste periode hou ik mij staande door vooral veel te doen! Op het werkgebouw leer ik naaien, regel ik vanuit de kliniek thuis nog steeds zoveel mogelijk, wil iedereen langskomen om mij te zien, wil ik zelf de stad hier ontdekken en draai ik ook nog het kliniekleven mee. Ik zit in een doe-modus. Ik hou mijzelf staande met vooral veel doen en weinig rusten. Ik vermijdt begeleiding en ergens moet ik weer ontladen. Ik beschadig mijzelf, dissocieer vaak en helaas focus ik ook weer op het niet-eten.

Het duurt lang voordat ik wat begin te landen hier. Ik zet hele kleine stapjes en doe er regelmatig ook een paar terug. Mijn crisissen worden heftiger, zoals ik wel eens eerder over schreef. Toch blijf ik genoeg leren om te mogen blijven.

Ik leer steeds meer wat autisme voor mij is, waardoor ik overprikkeld raak en wat er dan gebeurt. Het is alleen zo lastig om het te keren. Ik kan steeds duidelijke voorbeelden geven dat het teveel wordt, mijn hoofd overstroomd en het teveel is. Ik groei in het hulp vragen, open stellen naar andere, in contact blijven, maar vooral ook in het leren kennen wie ik zelf ben.

Het is lastig te accepteren dat toen ik iets meer dan een jaar geleden hier binnen kwam en ik op dezelfde voet verder ging als thuis, dat verrassend genoeg ook hier niet werkte. Inmiddels merk ik dat als ik wat meer luister naar mijn lijf en meer rust neem, ik minder paniek heb en mijn dag beter doorkom.

Ik begin langzaam een balans te vinden in activiteit en rust. Dat gaat met vallen en opstaan. In mijn geval heel veel vallen. Ik ben koppig en hardleers. Wil alles zelf en alleen doen en dat gaat soms ten koste van dingen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Dat klinkt als een belangrijk en moeilijk leerproces. Heel interessant om hierover te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *