Myrthe Onzichtbaar Taboes Vrije tijd

Mijn verjaardag vieren

Afgelopen week vierde ik mijn verjaardag. Of nouja, vieren is een groot woord. Twee vriendinnen kwamen bij mij thuis eten. Het was fijn om elkaar te zien en te spreken en gewoon “normale” dingen te doen. Maar mijn verjaardag was in vele opzichten ontzettend dubbel…

Dat het virus van invloed is, zal je niet verbazen. Al langere tijd liep ik met het idee om met z’n drieën uiteten te gaan op mijn verjaardag. In principe mag het, maar met alle maatregelen vond ik het veel te ingewikkeld. En dus aten we bij mij thuis. Een heleboel kleine hapjes en gerechtjes -en taart als toetje!

Het was ook een verjaardag zonder familie. Deels vanwege het virus, deels vanwege familie-omstandigheden. Het maakt het allemaal net een beetje ingewikkelder en daarmee ook verdrietig. Ik had het graag anders gezien. Samen. Met elkaar. Zonder gedoe.

Vorig jaar vierde ik mijn verjaardag in de kliniek. In een verzoek aan het behandelteam schreef ik toen:
“De afgelopen jaren wilde ik helemaal niet jarig zijn: ik wilde niet ouder worden, want ik wilde überhaupt niet leven. Ik zag geen licht meer aan het einde van de tunnel en was de hoop verloren dat het ooit nog beter zou worden.
Na vier maanden opname begin ik langzaam te voelen dat ik blij ben dat ik er nog ben en dat mijn lichaam de strijd niet heeft opgegeven. Ik lijk mijn hoop terug te vinden en, belangrijker nog, de wil om te leven. Precies in lijn met het motto van mijn behandeling: willen leven, durven zijn. Mijn verjaardag, de dag waarop ik vier dat ik leef, lijkt nu passender dan ooit.”

Om die reden wilde ik op mijn verjaardag met een vriendin uiteten, om samen mijn verjaardag (en mijn leven) te vieren. Ik kreeg goedkeuring en we gingen uiteten.

Ik leef nog steeds, maar met de terugkerende depressieve klachten zijn de momenten waarop ik me afvraag waarom, steeds vaker aanwezig. Niet meer willen, moe zijn, levensmoe. Moe van de eindeloze strijd en het vechten, wetende dat de dag overleven leidt tot een nieuwe dag waarin ik het gevecht weer aan moet gaan. Het maakt dat ik het moeilijk vond om te vieren dat ik leef, omdat ik soms niet weet of ik wel wil leven.

En dan hebben we natuurlijk nog het eten. Dat terugkerende thema dat al-tijd de kop opsteekt bij een verjaardag. Het was nu mijn verjaardag, dus ik kon beslissen wat we zouden eten en hoe dat klaargemaakt zou worden. Toch blijft het stres geven. Bang om aan te komen. Bang dat mijn lichaam het niet binnen kan houden. Bang voor alle calorieën en bang voor moeilijke gesprekken.

Maar ondanks alles, ondanks alle tegenstrijdige gevoelens, heb ik een fijne en waardevolle avond gehad.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Fijn dat het toch een fijne verjaardag is geweest. En van harte gefeliciteerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *