Onzichtbaar

MUZIEK | De kameleon in mij

Stilletjes zweeg ik. De dagen die ik doorging, waren dagen die ik vulde omdat het me gevraagd werd. Ik paste me aan per situatie. Ik wist niet beter en sterker nog, ik dacht dat dit was, hoe het moest. Aanpassen aan datgene of diegene wat gevraagd werd. Aanpassen, net als een kameleon, snel, simpel en effectief. Makkelijk om in iedere situatie bij te schieten. Makkelijk om in iedere situatie níet tot last te zijn. Een soort muurbloempje die bij kan springen wanneer het nodig is. Een kameleon die je er bij moet hebben om lasten, lichter te maken. Althans, zo voelde het. Lichter maken, wat zwaar was.

Maar ik hoef helemaal geen kameleon te zijn. Niet nu, niet vroeger. Ik mag zijn zoals ik ben. Met alles wat ik heb. Mijn eigen grenzen zoeken, de strijd aangaan en zien waar ik op uit wil komen. Ik mag weer zeggen, wat ik denk. De woorden laten zijn, zoals ik ze voel of zoals ik ze gedacht heb.

Ik heb altijd het gevoel gehad, dat ik moest strijden. Maar ik wist nooit waartegen ik streed. Jong als ik was, deed ik automatisch als kameleon mee in een bitter harde strijd. En ik heb nooit het gevoel toen gehad, dat ik won. En nu, nu mag ik strijden, weet ik waar tegen. Mag ik praten, de woorden laten zijn. Ze laten voelen door mijn lijf heen. En tot uiting komen, wanneer ik dat nodig heb.

En dit nummer van Marco Borsato, vond ik zo passen bij mijn eigen schrijfsel.

Ik hoef niet meer de kameleon te zijn, zoals ik het voelde. Ik mag er zijn en laat los, wat was.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *