Ik had er altijd al last van; faalangst. Als kind wilde ik al liever niets voordoen tijdens gym, was ik ziek (van de spanning) op de dagen dat ik een spreekbeurt moest houden en zodra ik de beurt kreeg om over het weekend te vertellen was ik spontaan vergeten wat ik nou precies gedaan had. Ik wist niet precies wat het was tot ik een liedje van kinderen voor kinderen luisterde..

Uren kan ik leren aan een proefwerk
En als ik denk, dat ik alles heel goed ken
Laat ik me door m’n moeder overhoren
Omdat ze denkt dat ik daardoor zelfverzekerder ben
Want heel vaak is gebleken, dat ik dichtsla op ‘t moment
Dat ik de vragen zie, dan lijkt echt alles onbekend
En mijn gedachten dwalen af, m’n hoofdpijn komt ineens weer op
Gister wist ik alles nog, klinkt er steeds maar door m’n kop


Dat heet faalangst, zegt men dan en ‘t gaat wel over op den duur
Maar ik raak bij ied’re toets van binnen overstuur
Al weet ik zeker dat ik iets weet, toch snap ik zelf niet waarom
Ik dat niet op papier kan krijgen, maar dan voel ik me zo stom
En wat iedereen goed bedoeld tegen me zegt
Komt meestal bij mij niet goed terecht


Niet alleen op school heb ik er last van
Maar ook met sport merk ik dat bijna elke keer
Dan twijfel ik wat and’ren van me vinden
Ik denk dan: Straks gaan ze ook nog tegen me tekeer
Terwijl ik ook wel weet dat ze dat echt niet zullen doen
En friemel zenuwachtig aan de veter van m’n schoen
En mijn gedachten dwalen af, m’n buikpijn komt weer om de hoek
Eén ding weet ik wel, m’n zelfvertrouwen is weer zoek


Dat heet faalangst, zegt men dan, maar het wordt minder op den duur
Ik leer er vast wel mee te leven, ‘t ligt gewoon in m’n natuur
Al weet ik zeker dat ik meer kan, toch snap ik zelf niet waarom
Ik die angst niet uit m’n hoofd krijg en dan voel ik me zo stom
Wat iedereen goed bedoeld tegen me zegt
Komt meestal bij mij niet goed terecht
Ook al twijfel ik elke dag maar weer
Ik geef niet op en ik knok verder keer op keer

‘Faalangst dus, dat is het’ dacht ik toen ik het hoorde. Ik dacht altijd dat ik de enige was met mijn klachten maar ‘het’ was iets met een naam, ik was niet de enige. Uren lang luisterde ik hetzelfde nummer op mijn CD speler en discman, uren lang herkenning en erkenning. Door dit nummer ging ik met mijn meester praten en werd ik kleine beetjes op weg geholpen. Deze meester schreef iets in mijn poëzie album wat me altijd bijgebleven is;

“Zeg nooit ik kan het niet, maar ik zal het proberen. Dan sta je later zelf versteld hoeveel je nog kunt leren”

Hoe mooi is het, dat een liedje zoveel met je kan doen?

Founder van #maarjezieternietsvan. Moeder van 2 kinderen, vrouw van de liefste, baasje van een Golden retriever (Sem) Naast mijn chaotische gezinsleven ben ik ook nog in het bezit van veel te veel diagnoses, een heus pretpakket waar ik graag over schrijf. Ik haat taboes en stigma's en krijg jeuk van burgerlijke dingen.

Eén gedachte over “MUZIEK | Faalangst”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *