Ik neem jullie mee terug in de tijd. Eind 2017 zo ongeveer. Het begin van een gitzwarte periode als gevolg van mijn depressie en het volledig vastlopen in de hulpverlening. Ik werd heen en weer geslingerd tussen meerdere instanties, iedereen wees naar elkaar, maar hulp kwam er niet. En dus greep ik terug op dat waar ik wél grip op heb: niet eten. Terwijl hulpverleners met elkaar aan het kibbelen waren over 1) wie, 2) wanneer, 3) op welke manier en 4) tot op welke hoogte verantwoordelijk was voor mij, minderde ik met eten.

Steeds een beetje minder. En net een beetje meer bewegen. Ik wist waar het naartoe zou gaan. Ik wist hoe dit zou eindigen. Maar eigenlijk boeide het me allemaal niet meer -als gevolg van alle duistere gedachten in mijn hoofd.

Een subtropisch zwemparadijs
Ik vergelijk het vaak met een waterglijbaan in zo’n subtropisch zwemparadijs. Zo’n meestal groene buis waar je dan in gaat zitten en waarbij je de stang loslaat als het stoplicht op groen springt. Dan glijd je naar beneden en kun je niet meer terug. Je weet waar het eindigt: in dat kleine badje dat speciaal is gemaakt voor die glijbaan.
Zo voelt niet eten en afvallen voor mij ook. Als ik eenmaal (weer) begonnen ben met niet eten, afvallen en veel sporten, weet ik hoe het eindigt: met behoorlijk ondergewicht. En weer moeten aankomen.

Voordat je zo’n glijbaan ingaat, moet je vaak de trap op om boven te komen. Die trap betreed ik ook. Maar mijn trap ziet er anders uit: 50 gram kwark minder, 10 gram pasta/rijst/couscous minder, een paar haltes te vroeg uit de tram stappen. Het zijn maar hele kleine veranderingen in mijn dagelijkse routine. Ze zorgen niet voor extreem afvallen. Maar het zorgt er wél voor dat mijn hoofd op standje “niet eten” en “afvallen” komt te staan -het zorgt ervoor dat ik bovenaan de glijbaan kom.

Goed, even terug naar het begin. In de loop van 2018 begon ik af te vallen. Kleine beetjes, dus het viel niet zo op. Daarnaast valt het ook niet op als je jezelf elke dag ziet. Vergelijk het met het groeien van een zonnebloem: je ziet ‘m niet létterlijk groeien, maar als je een paar weken later kijkt, zie je dat ‘ie ineens een stuk groter is geworden. Ik zag weinig verschil. Maar de buitenwereld zag het wel.

Nutridrink
De glijbaan waar ik in belandde was lang. En het bad waarin ik terechtkwam, was ijskoud en diep. Ik moest weer gaan eten, maar dit verliep allesbehalve soepel. Na de zoveelste valpartij begon ik met medische drinkvoeding: nutridrink. Elke dag twee flesjes van 300 calorieën per flesje. Bovenop hetgeen wat ik “gewoon” al at en wat ook steeds verder opgebouwd werd.
Begin 2019 zou ik starten met klinische schematherapie. Het was noodzakelijk dat ik vóór mijn start een gezond gewicht zou hebben. Een week voor mijn start werd me verteld dat het ook de bedoeling was dat ik geen nutri’s meer zou gebruiken. Met ontzettend veel vallen en keer op keer opstaan is dit me gelukt.

Er is alleen één probleem: nutridrink staat voor mij gelijk aan die periode van fors ondergewicht en dat diepe dal van mijn depressie. Toen de diagnose coeliakie werd gesteld, was ik bezig met mijn opname schematherapie. Er was weinig glutenvrij eten in de kliniek, ik viel af, belandde weer bij een diëtiste én ik kreeg weer nutridrink. Gluten- en lactosevrij. Nog smeriger dan degene die ik een jaar eerder had. Doel: ademruimte creëren. Door die nutridrink stopte het afvallen en ondertussen had ik letterlijk tijd en energie om uit te zoeken wat ik nog wél kan eten. Het was best een slimme zet.

In mijn vorige blog schreef ik over hoe mijn lichaam momenteel eten lijkt te weigeren. Om mijn lichaam nog een beetje energie te geven, gebruik ik wéér nutridrink. Ik ben het spuugzat. En tegelijkertijd durf ik het ook niet los te laten. Want die nutri’s staan voor mij symbool voor die periode van ondergewicht in 2017 en 2018. Ze staan symbool voor mijn eetstoornis. En díe durf ik eigenlijk niet los te laten.

Mijn leven lang nutri’s blijven gebruiken is geen oplossing -en wil ik ook niet. De afgelopen maanden zijn we begonnen met een andere aanpak: de kern, de oorzaken van mijn eetstoornis op de voorgrond zetten. Loodzwaar. Maar ik hoop dat ik op een dag, eindelijk, mijn eetstoornis -en daarmee de nutri’s- los kan laten.

Author

1 Comment

  1. Hi Myrthe,
    Weer een heftig blog meid.
    Soms vind ik me zelf een beetje gemeen dat ik zowat alles lekker vind om te eten en dan aan jou moet denken.
    Zou je zo graag helpen om een beetje te kunnen genieten van wat het leven je biedt.
    Lieve groetjes,
    Arie

Write A Comment