Versteend en compleet buiten mezelf, zit ik in een gesprek met een therapeut die ik helemaal niet ken. Haar woorden hebben me zo geraakt omdat ik de regie wilde houden en zij aangaf dat ik daarmee nooit bij mijn gevoel kan komen. Ik raakte in paniek, had nog niet eens een keuze gemaakt om bij die organisatie therapie te gaan volgen en mijn hoofd maakte nu al overuren. 

Regie is voor mij een van de belangrijkste dingen. Daar waar ik vroeger over me heen liet walsen, weet ik nu dat me dat alleen maar verder af laat zakken. 
Toen ik in behandeling ging bij de ggz zo’n drie jaar terug, was dat ook voor mij een prioriteit. Het zou immers mijn behandeling zijn en ik moest het aangaan. Maar hoe langer ik daar was, hoe meer ik mij slecht ging voelen en hoe meer er achter mijn rug over mij gepraat werd. De neuzen stonden nooit dezelfde kant op en wanneer ik aangaf dat dat me helemaal niet zou helpen, werd ik voor gek verklaard of stelde ik me aan en was het omdat mijn hoofd altijd duister was. 
Er is zoveel strijd geweest. Ik heb de meeste therapievormen buiten die organisatie gezocht – alleen – om mijn eigen regie vast te houden. Er werden de meest gekke dingen gezegd die ik maar moest doen en waar ik nooit achter kon staan. Tot het moment kwam dat ik uit behandeld was. Het deed pijn, haalde me onderuit en liet me even ervaren dat ik een gigantisch mislukt persoon was. 
Totdat ik opnieuw besefte dat dit een situatie was waarin therapeuten over me heen walsten en niet met me gepraat hadden maar over me. Ik ging om tafel. Wilde de strijd aangaan voor mezelf. Op dat moment kreeg ik niks voor elkaar en was ik verdoemd met het uitbehandeld zijn. 
Maar ik liet het er niet bij zitten. Pakte mijn eigen regie opnieuw in handen en heb gestreden tot ik een second opinion kreeg. 
En toen ik eenmaal de gesprekken aan ging om te kijken of er voor mij nog behandeling mogelijk was, kreeg ik eindelijk dat te horen. Nu ben ik al een aantal maanden bezig met oriënteren binnen de organisatie, in mijn lijf aan het voelen of dingen goed zijn en vooral aan het zoeken naar het maken van mijn eigen keuze.

Want om mij heen zijn er heel veel mensen die het beste willen en vanuit hun kant denken wat het beste past. Maar ik moet de behandeling doen, ik moet negen maanden lang er tussenuit stappen en voor therapie gaan. Die keuze vind ik bijzonder moeilijk. Maar ik weet wel dat deze organisatie mij vrij laat in mijn regie. En dat is waar ik al heel blij mee ben. Ik heb mezelf de tijd gegeven om te denken en keuzes te maken. 
En zoals ik aangaf in het begin van de blog, werd er gedacht dat regie bij mij ervoor zorgt dat ik niet bij mijn gevoel kom. Dat voelt voor mij niet zo, want wanneer het me juist afgepakt wordt, blokkeer ik van binnen en lukt niets meer. 
Voor mij is regie binnen een behandeling die ik doe, heel belangrijk. Dat er dingen over of voor mij beslist worden, vind ik niet fijn. Hoe kijk jij naar regie? En wat betekent regie in jouw leven? 

2 thoughts on “Regie binnen de behandeling

  1. Knap dat je die regie ook gewoon durft aan te gaan. Ik zou wel meer regie willen maar voel me vaak een pionnetje in een heel groot en ingewikkeld spel waar ik niets van snap…

  2. Heel herkenbaar! Regie is een woord waar mijn eerste behandelaar vlekken van in de vlekken schoot. Ik moest de regie uit handen geven, want anders zou ik inderdaad niet bij mijn gevoel komen. De regie uit handen geven is me nooit gelukt. Een nieuwe behandelaar geeft me de regie en júist dat zorgt ervoor dat ik (op mijn tijd!!) echt wel zeg wat er gezegd moet worden. Ik geef je groot gelijk dat je heel goed nadenkt voor je iets aangaat. Jij moet het inderdaad doen en dan kan iedereen wel wat roepen, maar uiteindelijk draait het om jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *