Om mij heen verzameld de wachtkamer zich vol met mensen. Momenteel is het zo vol dat bijna niemand meer weet wie er als eerst aan de beurt is. Er staat niet zo’n paal met nummers, die je kunt pakken zodat je weet wanneer je aan de beurt bent. Achter de balie hoor je geroezemoes en soms een harde lach. 

Daar sta ik. Ongemakkelijk. Opnieuw wachtend op mijn medicatie. Ik geloof dat het nog nooit zo vaak geweest is als bij deze apotheek, dat ik gewoonweg mijn medicatie niet mee krijg.

‘Mevrouw, kunt u toch even komen want…’ en zo begint er weer een heel verhaal. Ik blijf volhouden dat ik nu, vrijdagavond kwart voor vijf mijn medicatie mee wil. Niet maandag. Want dan mis ik de helft van de medicatie en dat levert chaos op.

Ik zou het liefst een soort ode brengen aan mijn apotheek, ze zijn een spin in een web en worden vanuit alle kanten benaderd. En hoe graag ik dat ook wil, baal ik ook gewoon dat het afgelopen tijd alleen maar strijd heeft opgeleverd.

Genoeg mensen verder, ik meerdere malen aan de balie geroepen en na het bijna te hebben opgegeven, kreeg ik mijn medicatie mee.

Anyway leuk om te weten dat ik deze blog ruim kon schrijven terwijl ik aan het wachten was op mijn medicatie die ik eerst niet zou krijgen!



Extra: De foto die bij de blog gepost is, daarvoor is de dichtbundel ‘Alle dieptes’van Lot Bouwes gebruikt. www.lotbo.nl/ Je kunt haar ook op Instagram vinden @Lotbouwes

Eén gedachte over “Rommeltje medicatie”

  • Wat een gedoe zeg. Ik vind het bij de apotheek echt drama dat je zo weinig privacy hebt. Want inderdaad, je moet regelmatig nog iets uitleggen/een vraag beantwoorden en in mijn geval luistert dan het halve dorp mee. Vind ik heel onprettig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *