Onzichtbaar

Samen, nooit alleen!

Dat Naomi en ik veel tijd samen doorbrengen, is je misschien wel opgevallen. Nadat we erachter kwamen dat we beide een blog hadden geschreven over een situatie, hebben we deze samengevoegd. Dat is weer eens een andere manier van lezen. Pak je een goed kop koffie? #Naoomzzcoffee  #koffiemetber

Naomi: Het was al 12:30 en ik had de hele morgen geslapen omdat ik in de nacht de slaap weer niet kon vatten. Dat Bernice mijn huissleutel heeft kwam dus goed uit. Hierdoor kon ze namelijk zichzelf binnenlaten om mij vervolgens m’n bed uit te schoppen.

Bernice: Wil je koffie?’ Vraag ik. Vanuit de woonkamer hoor ik een ‘ja, graag’. Ondertussen doe ik de afwas en laat ik het koffiezetapparaat zijn gang gaan. Als ik zie dat de koffie klaar is, loop ik richting woonkamer om naast Naomi op de bank te zitten. Beide onder een denken met Kanjer tussen ons in. We kletsen, delen en laten tranen die er mogen zijn. We hebben ontzettend veel om bij te praten. Het was niet zomaar, dat we elkaar moesten zien.

Naomi: We hadden afgesproken koffie te gaan drinken en met elkaar te praten. Onze relatie verliep namelijk niet helemaal soepel de afgelopen weken maar dat onze vriendschap te dierbaar is om zomaar te verbreken vonden we allebei. Daarom besloten we met elkaar in contact te gaan als we beide weer vanuit onze zogenaamde “wijze geest” konden denken en handelen.

Achteraf kunnen we zeggen dat dit een erg goede keuze geweest is. Wanneer je namelijk hoog in emotie zit, is je geest niet meer instaat om helder te kunnen denken en handelen. Dit zorgt ervoor dat je dingen kunt gaan doen of zeggen waar je achteraf spijt van krijgt en dat is natuurlijk meer dan zonde.

Het is goed dat je weet dat je herstellen kan. Dat als je iets gedaan hebt waarvan je weet dat het anders had gekund, je hierop terug kan en mag komen.

Bernice: Als we ons tweede kopje koffie ook op hebben, hoor ik Naomi zeggen, dat er nog zóveel in huis gedaan moet. Zonder twijfel bied ik aan om te helpen. ‘Ja, maar… Nee Ber, dat kan niet’. Ik vraag waarom ik niet kan helpen en kom tot de conclusie, dat het teveel van me gevraagd is, volgens Naomi.

Naomi: Voordat we met het poetsen beginnen, vroeg Bernice eerst of ik mijn eigen geschreven blog kon lezen, die ging over hulp accepteren. Dit maakte dat ik de aangeboden hulp kon aannemen en samen makkelijker aan de slag te gaan.

Alles werd aan de kant geschoven, het speelgoed van Jade zochten we uit, het konijnenhok maakte ik schoon, de was hangt en mijn bed is weer heerlijk fris. Wat is het toch fijn om lekker samen bezig te zijn. Nu konden we met een voldaan gevoel op de bank zitten. in mijn frisse en opgeruimde huis.

Bernice: Wanneer we klaar zijn, het huis weer heerlijk ruikt en we beide moe zijn van het harde schoonmaken, zet ik opnieuw koffie en ploffen we neer op de bank. Moe maar voldaan. Dat om hulp vragen een ding is, daar zijn we ons maar al te bewust van, maar in dit geval hebben we het samen mooi opgelost!

Doe het samen, niet alleen, nooit alleen!

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Boordevol liefde, deze blog. Gouden vriendschap!

  2. Ontzettend mooi. En ik vind het ook knap hoe jullie het aan hebben gepakt met de vriendschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *