Zwaar voelen de dekens die ik eerder die avond over mij heen getrokken heb. Het licht in mijn kamer staat aan maar buiten is het donker. De nacht is al een tijdje bezig. Als ik ook maar heel even iets wil bewegen, merk ik dat mijn lichaam niets meer doet. Met mijn gedachten probeer ik mijn benen te bewegen. Niks. Dan probeer ik mijn armen ergens toe te zetten. Niks.

Even raak ik gigantisch in paniek. Overdag merkte ik dat ik rond liep met ontzettend veel spanning in mijn lijf. Alle ledematen trilden, mijn hoofd bonkte, soms draaiden mijn ogen weg. Allemaal signalen voor mij waaraan ik kan merken dat ik over grenzen heen ga. Maar op de een of andere manier lukte het me niet om ze die dag te accepteren en vooral om er aan toe te geven.

Misschien dat het te maken heeft dat ik momenteel opgenomen ben. Ik kan niet uren lang sporten op een dag, eindeloos op de bank liggen of wandelen wanneer ik het nodig heb. Nu is het van therapie doorrollen naar therapie. En mijn lijf gaf haar grens aan. Normaal zou ik thuis – okay met moeite – toegeven aan alles en kijken naar dat wat ik nodig zou hebben. Maar het lukte me oprecht niet.

Om je dan heel even mee te nemen in een stukje van mijn focus; Iedere week bepaal je een focus voor de week. Wat is iets waar je mee aan de slag wilt. Je zou het kunnen zien als doel. Ik had als focus  ‘het kijken naar mijn energie en mijn spanningslevel. En dan vooral zoeken naar hoe ik dit ook op een andere manier kwijt zou kunnen dan sporten.’
Op zich een mooi doel, maar tot donderdag had ik het alleen heel voorzichtig ingebracht en er nog niet zozeer iets meegedaan.

Eenmaal tijdens muziek besloot ik dat ik er iets meer mee moest dan alleen inbrengen. En zo kroop ik onzeker achter de piano. Honderd gedachten door mijn hoofd. Maar eenmaal bezig, viel de spanning die ik de hele week al voelde en zichtbaar was, letterlijk van mijn schouders af. Het mooie was, dat ik het ook terug kreeg, dat dit te zien was.

Mijn spanning is momenteel zo hoog en heftig, dat ‘ie na het piano spelen gelijk weer aanwezig was. Maar het is goed om te blijven onderzoeken naar datgene wat nog meer spanning kan verlagen. Wat helpt jou hierin? Ik ben benieuwd!

Eén gedachte over “Spanning en ontladen”

  • Wat een mooie manier. Ik heb pas (na heel erg lang!) mijn gitaar weer gepakt toen de spanning hoog was. Dat hielp ook. Verder helpt het mij vaak om een boek te lezen, iets creatiefs te doen of te wandelen. Het probleem is alleen dat de stap om dat te gaan doen als de spanning al hoog is soms (te) groot is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *