Vandaag is het een jaar geleden dat ik in een kliniek opgenomen werd voor traumabehandeling. Vanaf dag 1 besloot ik dat ik hier mezelf niet mocht beschadigen. Of dat in de ‘huisregels’ stond weet ik niet, ik wilde gewoon dat het voorbij was.

Of het slim is om op die manier te denken weet ik niet. Maar ik vond dat het klaar moest zijn met mezelf beschadigen. In eerste instantie niet eens voor mezelf. Op mijn kamer hing een uitvergrote echofoto van mijn neefje. Hij moest op dat moment nog geboren worden (sterker nog, mijn schoonzusje was nog maar een paar weken zwanger), maar ik wist meteen: voor hem doe ik dit.

Vele moeilijke momenten volgden. Elke dag exposure, elke dag herbelevingen, ‘s nachts slecht slapen, doorweekt van het zweet wakker worden, elke dag half 8 sporten en een bomvol programma met therapie.
Ja, ik moet eerlijk zijn dat de drang naar zelfbeschadiging wel groot was. Maar tegelijkertijd leerde ik ook tools inzetten tegen hoge spanning én om überhaupt elk uur te checken hoe het met mijn spanning staat.
Zo verminderde de frequentie van de drang om mezelf te beschadigen.

Na een aantal weken leerde ik om de ‘verpleging’ op te zoeken op die moment. Ik hoefde maar te zeggen dat ik verschrikkelijk klaar was met herbelevingen en ze wisten meteen wat ik bedoelde: even wat luchtigs doen (met een bal overgooien) of fietsen op de hometrainer.

Later in de behandeling – ik was er heel sceptisch over – leerde ik iets meer compassie voor mezelf te hebben. Mijn motivatie veranderde hierin. In plaats van dat ik alles 100% voor mijn neefje deed, deed ik het nu ook 20% voor mezelf en dat percentage steeg.

Uiteindelijk heb ik met een aantal groepsgenoten en een therapeut ‘zelfbeschadiging’ verbrand en zo letterlijk mijn leven uitgeschopt.
Één keer heb ik daarna de drang gevoeld, maar toen ik aan dit ritueel terug dacht dacht ik: Nee, ik ben het waard om goed voor te zorgen. Ik heb een pot bodylotion open getrokken en ben me in gaan smeren met bodylotion.

Ik kreeg op de dag voor mijn afscheid een heel mooi ‘houtje’ met een rake tekst er op geschreven. Deze hangt als reminder in mijn woonkamer. Een reminder dat ik het waard ben goed voor mezelf te zorgen.

Deep in your wounds are seeds, waiting to grow beautiful flowers




Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

6 gedachten over “Stoppen met zelfbeschadiging”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *