INSPIRATIE Myrthe Onzichtbaar Taboes Vrije tijd

Therapiestoel

Dinsdag 24 maart nam ik afscheid van mijn therapeut. Niet omdat ik klaar was met therapie, maar omdat zij een andere baan had gevonden. Er was gelukkig een andere therapeut die haar wilde vervangen en mijn PMT’er en psychiater bleven gelukkig wel. Die dinsdag 24 maart is niet alleen de dag waarop ik afscheid nam van haar, maar het was ook de laatste keer voor de crisis dat ik in real life therapie had. Twee dagen later sprak ik mijn PMT’er. Via ZOOM. En daarmee begon voor mij een nieuwe vorm van therapie: beeldbellen.

Thuis therapie in plaats van bij de GGZ
Ik woon in een studentenhuis, wat inhoudt dat mijn kamer de plek is waar ik slaap, eet, studeer, werk en relax. Het is de plek waar ik vrienden ontvang, waar ik huilend tegen de verwarming zit en waar ik mijn groentes snijd wanneer een huisgenootje in onze veel te kleine keuken bezig is. Het virus dat ons land bereikte, gaf mijn kamer nóg een functie: therapieruimte. Door het virus sloten GGZ-instellingen namelijk hun deuren en ging therapie (voor mij) online verder.

Dat vond ik lastig. Afgelopen jaar heb ik mijn kamer namelijk behoorlijk veranderd. Daarmee werd het veiliger en meer “mijn” plekje. Nu moest ik op die -voor mij langzaam veilig geworden- plek ineens allerlei nare dingen bespreken. Van eten tot pillen, van dagplanningen tot herinneringen aan vroeger: alles passeerde de revue.

“Dit wil ik niet…”
Op een dag merkte ik dat ik vastliep. Heden en verleden scheiden werd steeds lastiger, omdat ik het verleden besprak op een plek waar ik me in het heden veiliger begin te voelen. Uiteindelijk heb ik dit besproken met mijn nieuwe therapeut. In de gang gaan zitten was geen optie, want daar kunnen ieder moment huisgenoten langslopen. En om hen, tijdens mijn therapiemomenten, nou te verplichten op hun kamer te blijven, ging me ook een beetje ver…

Samen met mijn therapeut brainstormde ik over hoe ik dit aan moest pakken. En ineens kreeg ik een idee. Veel studentenhuizen zijn een bij elkaar geraapt zooitje van oude meuk en tweedehands spullen. Zo ook bij ons. In onze “woonkamer” (of nouja: rommelkamer en opslagkamer met toevallig een tafel en een bank) en in ons schuurtje op het dak staan allerlei stoelen. Stoelen die in de verste verte niet matchen. Stoelen die niet lekker zitten. Stoelen die van ellende bijna uit elkaar vallen. Sinds een week of vijf staat één zo’n oerlelijke stoel op mijn kamer. Hij staat gigantisch in de weg, dus hij doet dienst als bijzettafel, kledingladder en extra boekenkastruimte. Maar daarnaast heeft hij nóg een functie: therapiestoel.

Klassieke conditionering
Ja, een therapiestoel. De afgelopen weken heb ik twee keer per week mijn kamer verbouwd, zodat ik aan mijn tafel op die stoel kon zitten voor mijn ZOOM-sessies met mijn therapeuten. Het achterliggende idee? Als ik op mijn gewone zwarte stoelen zit, heb ik “vrij”. Als ik op deze houtkleurige stoel zit, is het tijd voor therapie.

Vergelijk het met je schoenen uittrekken als je na een dag werken thuiskomt. De kans is groot dat het rondlopen op je sokken of sloffen je een gevoel van ontspanning geeft. In de meeste gevallen zit je ’s avonds op de bank te relaxen, zónder schoenen. Dit is niets anders dan klassieke conditionering: je hersenen associëren het lopen op sokken of sloffen met ontspanning, terwijl het dragen van schoenen ervoor zorgt dat je in de “werkstand” komt. (Probeer het maar eens als je thuiswerkt: wedden dat je actiever bent als je je schoenen aan hebt in plaats van je sloffen?)

Of ik mijn hersenen ook al heb geconditioneerd… geen idee. Het heeft in ieder geval gewerkt, de afgelopen maanden. Gelukkig is de stoel weer terug naar de schuur: vanaf deze week zie ik mijn therapeuten gewoon weer op locatie. Wel op anderhalve meter afstand, maar niet meer thuis. Gewoon op de plek waar therapie hoort plaats te vinden.
En komende zomer? Dan ga ik lekker op een tuinstoel zitten, als ik geniet van de zon op het dakterras. Mijn huisgenoten krijgen mijn therapiestoel en ik gebruik één van de tuinstoelen. Zodat die tuinstoel gebruikt wordt waar ‘ie voor bedoeld is: ontspanning!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Ik vind het een goed idee. Ik herken het namelijk wel. Veel mensen vinden het fijn om in hun vertrouwde omgeving therapie te hebben, maar ik vond het ook een onveilig idee. Niet in mijn veilige huis, alsjeblieft… Ik hoop trouwens ook voor je dat je snel weer gewoon naar de behandellocatie toe kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *