Lianne Onzichtbaar SCHRIJVERS

Van opname naar opname

Ik was 29, moeder van een dochter van 5 en ik had een eetstoornis. Een eetstoornis die ik prima onder controle had. Als ik wilde, zou ik echt wel kunnen stoppen. Hoe vaak had ik mijzelf niet beloofd dat ik morgen zou stoppen en weer zou gaan eten? Hoe vaak had ik niet een gewicht bedacht waarop het genoeg was en ik weer meer mocht eten van mijzelf?

Vanaf het moment dat ik in zee ging met hulpverleningsland omdat mijn eetstoornis iets hardnekkiger was, dan ik dacht werd het een race tegen de klok om een opname te voorkomen. Ik ging van een basis ggz naar de specialistische ggz. Eerst nog vrijgevestigd maar al snel was ook dit niet meer voldoende en ging ik naar een eetstoorniskliniek. Daar begon ik met individuele gesprekken en groepstherapie. Ik kreeg voor het eerst te maken met groepsgenoten en de gevechten mee, die zij voerden.

Bij  groepstherapie zakte ik verder weg en was het uiteindelijk toch de tijd die mij inhaalde en bleek een opname onvermijdelijk. Mijn allereerste opname in de GGZ werd een feit. Naïef en onbezonnen ging ik deze opname in. Ik leerde al vrij snel meiden kennen waarmee het klikte, waarmee één in het bijzonder. Zij werd mijn veilige rots tijdens die opname. Naast dat we allebei anorexia hadden, hadden we ook allebei de diagnose autisme en dat zorgde ervoor dat we elkaar als geen ander snapte.

Crisis was het daar nooit. De eetmomenten waren niet leuk, maar verder was het er gemoedelijk, huiselijk en zaten we avonds allemaal op de bank met een kom noedels.

Toen ik weer thuis was, ging het helaas niet beter. Ik was aangekomen en daarbij kwamen ook weer allerlei gevoelens los. Ook had ik mijn diagnose autisme nog geen plekje gegeven en gleed ik al snel bergafwaarts. Ik werd steeds depressiever en na nog geen 4 maanden thuis werd mijn eerste crisisopname een feit. In dat half jaar erna, ben ik 4x opgenomen geweest voor een crisisopname.   Er werd gestart met acute deeltijd, ik had daarnaast ook nog individuele therapie en werd enorm overvraagd door alle hulpverleners.

Het bleek dat het niet meer ging en ik meer hulp nodig had. De ene afwijzing na de andere afwijzing volgde. Ik heb de meest rare afwijzingen voorbij zien komen “je valt niet in het postcode gebied” “Je hebt teveel problematiek” “We kunnen geen advies geven, want je moet eerst opgenomen worden” tot de enorme wachtlijsten van 2 jaar. De ene kliniek wees mij af omdat autisme meer op de voorgrond stond, de andere vond dat ik eerst weer voor eetstoornis in behandeling moest en de laatste vond dat ik te depressief was.

November 2018 was er een instelling die het wel aandurfde met mij. Een kliniek voor autisme, maar evt. met een dubbele behandeling voor mijn eetstoornis. Ook dit keer ging ik er naïef in. Ik was tenslotte de eetstoorniskliniek gewend en daar waren geen crisissen geweest. Ik had genoeg gezien en meegemaakt bij de gesloten afdelingen, dat zou nu niet meer gebeuren toch op een open afdeling.

Ik had het mis, er gebeurde daar veel en ik merkte ook nog eens dat ik er gevoelig voor ben. Ik voel het feilloos aan en zorgt voor extra onrust bij mij.

Inmiddels ben ik daar een jaar opgenomen en is dat naïeve definitief weg. Ik heb teveel gezien en teveel meegemaakt daar. Ik heb daar ook veel geleerd en had deze opname niet willen missen, maar sommige momenten zullen niet meer van mijn netvlies afgaan. Het is een groot nadeel van klinisch opgenomen zijn, je krijgt ook de crisismomenten van anderen mee.

Inmiddels ben ik 31 en heb ik besloten dat dit mijn laatste opname is, ik weet dat crisisopnames mij niet verder helpen. Er wordt namelijk te weinig rekening gehouden met mijn autisme en eetstoornis, en de onrust die daar heerst enorm van invloed is op mijn onveilige gevoel. Daarom wil ik het hier een kans geven. Ik wil kunnen zeggen dat ik alles heb geprobeerd om mijn leven te verbeteren.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *