In de laatste jaren werd het me steeds duidelijker waarom er gebeurtenissen -en verbale communicatie- mij overviel en ik passief werd. Zeg maar gerust dat ik – bijna letterlijk – bevroor. Ik neem je mee in mijn weg om van passief – door PTSS -, actief te worden. Daarmee hoop ik dat er herkenbare en bruikbare tips voor je bij kunnen zitten.

Als eerst: Wat overviel mij waardoor ik bevroor?

1. Als mensen dingen tegen mij zeggen die mij pijn doen of kwetsen of verbaal sterk tegenover mij staan, mij overrulen.

2. Gebeurtenissen waarin ik veel machteloosheid voel.
Voorbeeld: Ik zat eens met mijn meneer te lunchen en ineens aan een tafel naast ons gleed een man van zijn stoel en was onwel.

3. Gevoelsherbelevingen en triggers die onveiligheid aanwakkeren.

Hoe zorg ik voor een actieve rol?
Punt 1: Bij zo’n situatie was het eerder zo dat ik over me heen liet lopen en niet mijn grenzen stelde. Ik heb nu met mezelf afgesproken dat áls zo’n situatie er voor zorgt dat ik passief word, ik daar altijd op terug mag komen.

Wat ik dan doe? Ik bedenk wat de kern van mijn boodschap is en schrijf op wat ik wil zeggen. Daarmee formuleer ik het zo dat het vanuit mij komt, wat het met mij doet en wat mijn grens/wens is.
Er valt namelijk nooit te discussiëren over wat het met jou doet. Jouw gevoelens zijn echt. Net als jouw grenzen.
Vervolgens zorg ik voor een moment met diegene dat ik het uit kan spreken. Ik zorg voor een krachtige houding: Rechte rug, schouders omhoog en diegene aankijken en vertel dan wat de kern van mijn boodschap is.

Punt 2 en 3: Dit soort gebeurtenissen kunnen áltijd voorkomen. Je hebt er geen invloed op. Ik kijk altijd of ik kan helpen, maar in deze situatie zaten er al een groep mensen aan tafel, was het personeel behulpzaam en kwam de ambulance.
In mijn tas heb ik áltijd tools zitten, die mij in het hier en nu houden. Thuis heb ik een tasje tools met voorwerpen die mij prikkelen.

Denk aan vitamine bruistabletten, gedroogde pepertjes, stekelballen en een kaartje met wie ik ben, welk jaar het is en dat ik getrouwd ben met mijn meneer. (Bedenk daarin wat NU anders is dan TOEN -ten tijde van het trauma- )
Thuis heb ik ook nog icepacks maar dat is lastig meenemen. Wel gaan die standaard mee op vakantie.

Van te voren weet je nooit of je één van deze tools nodig gaat hebben, vandaar dat de stekelballen standaard in mijn tas zitten. Als ik weet dat ik iets ga doen wat ik heel spannend vind waarvan mijn spanning van te voren al oploopt, zorg ik dat ik meer meeneem.
Een hele bruistablet in je mond houdt je echt wel in het hier en nu! Is het teveel? Probeer dan een kwart of een helft.

Daarnaast bedenk ik me: Wat gebeurt er nu echt? (Een man werd onwel) Is er gevaar of ben ik in gevaar? (Nee. Ik ben veilig en die man is ook weer bijgekomen voordat de ambulance er was).

Regie
Door een actieve rol aan te nemen heb je automatisch weer meer regie in jouw leven. Ja, er gebeuren dingen waar je geen invloed op hebt. Maar er is altijd wel een mate van actie. Doen waar jij je goed bij voelt ipv alles over je heen laten komen. Vallen is niet erg, als je maar weer opstaat.

2 thoughts on “Van passief naar actief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *