Terwijl ik door raas van de ene therapie in de andere therapie, voel ik me compleet overspoeld. Ik weet dat dat het idee is, je helemaal overhoop halen. Maar het is teveel. Gewoon helemaal teveel. Het voelt net of alle luikjes die ik zorgvuldig gesloten had, open zijn én ook nog eens door elkaar heen gegooid zijn. Ik voel me een grote wandelende bom die ieder moment kan ontploffen. En hoe moet ik daar dan ruimte in vinden om te kunnen verwerken?

Oprecht, heb ik geen idee. Hoewel. Niet vanuit de GGZ gezien. Wel vanuit mezelf gezien. En dat ga ik gewoon hier eens op papier gooien en met jullie delen. Want wellicht dat je er wat aan hebt.

Die luikjes die open gaan, zijn luikjes die nodig zijn om te kunnen verwerken. Ik denk dat het helpt zodra er een luikje open is, te kijken of er een ander luikje is, die er een verband mee heeft. Zo niet. Alles even mooi dichtlaten. Hou het bij dat ene luikje. Ga daar mee aan de slag en neem de tijd daarvoor. Praat erover met hen, die je vertrouwd. Teken, schrijf, schreeuw, huil. Doe alles ermee wat voor jou op dat moment helpend is. Maar laat vooral dat luikje open en sluit het niet.

Wanneer je merkt dat je wat meer met een afstand kan kijken naar dat luikje, kun je bedenken het luikje te sluiten om het af te ronden of nog even open te laten. Daarnaast kun je een ander luikje openen om exact hetzelfde weer te doen. Kijken of er verbanden zijn met andere luikjes, misschien heeft dat luikje juist wel een verband en open je voorzichtig dat tweede en misschien derde luikje ook. Het overrompeld, is veel en het haalt je compleet overhoop. Maar geef ook hierin weer jezelf die ruimte die jij nodig hebt. Het zijn jouw luikjes, jouw tijd en jouw ervaringen in die luikjes met dat wat je hebt meegemaakt. Kijk naar wat helpend is voor jou. Praten, schrijven, huilen. Soms helpt tekenen.

Ik weet dat binnen de hulpverleningswereld alles altijd maar snel snel snel moet. En wat ik juist heb ervaren is dat hoe sneller, hoe meer je overrompeld je wordt en het soms later als een klap in je gezicht komt. Bij mij helpt verwerken door een luikje te openen en het tijd te geven. Niet door alle luikjes te openen en maar als een grote chaos door elkaar alles open te laten staan. Nee, luikje voor luikje. Stap voor stap. En misschien duurt het dan veel langer, maar dan heb ik er wel veel meer baat bij gehad dan door al die luikjes tegelijk te openen.

Hoe werkt het bij jou, het verwerken? Helpt het om luikjes juist allemaal tegelijk te openen of helpt het om per keer eentje te openen?

Author

1 Comment

  1. Wat mij betreft sla je hier de spijker op z’n kop. Ik werk inderdaad ook graag ‘luikje voor luikje’. Wel jammer trouwens dat mijn hoofd zelf graag veel luikjes tegelijk opent;).

Write A Comment