Zondagochtend 9.19 uur. Ik voel dat mijn lichaam begint te ontwaken en dat de pijn de overhand wil gaan nemen. Maar ik wil het niet. Het is nog te vroeg, ik wil zo graag nog even lekker in mijn bed blijven liggen. Heerlijk warm en dicht tegen mijn vriend aan. Ik kruip weg tegen zijn warme rug aan en probeer de pijn te negeren.

Zondagochtend 9.29 uur. Het lukt me niet, hoe hard ik ook probeer, om de pijn te negeren. Rustig ademhalen, ogen sluiten en concentreren op het hier en nu. Mijn vriend draait zich om en probeert de pijn weg te masseren. Nog even kruip ik dichter tegen hem aan. Laat me nu gewoon weer in slaap vallen alsjeblieft, zodat ik die allesoverheersende pijn niet hoef te voelen.

Zondagochtend 9.39 uur. De pijn heeft gewonnen. Ik kan niet langer negeren, dat ik de regie kwijt ben over mijn pijn en dat mijn lichaam schreeuwt om liefdevolle aandacht. Ik draai me om en zeg tegen mijn vriend, dat ik echt moet gaan opstaan, omdat de pijn ondraaglijk is. Hij mompelt een klein beetje en draait half slapend zijn rug naar me toe. Ik geef een zacht zoentje op zijn wang en voel de tranen opkomen. Wat haat ik mijn eigen lichaam op zulke momenten het meest.

Zondagochtend 10.13 uur. Daar zit ik dan in mijn eentje beneden, met een warme kop thee tussen mijn koude handen. Terwijl de regen buiten met bakken naar beneden valt en mijn vriend zich nog heerlijk in ons warme bed boven bevindt. Ik heb mijn lichaam de aandacht gegeven, waar het om vroeg. Extra pijnmedicatie ingenomen, een volle pot thee gemaakt, gezonde smoothie met de nodige vitamines opgedronken en mijzelf vol zelfmedelijden op de bank geïnstalleerd. Zelfmedelijden, vooral omdat ik het mezelf zo had gegund lekker lang te kunnen uitslapen en volop te genieten van de schamele uurtjes dat ik even alleen met mijn vriend zou zijn.

Elk jaar opnieuw is het een gevecht dat ik met mijn lichaam aan moet gaan. De hele zomer gaat het extreem lekker, kan ik doen en laten wat ik wil. Maar zodra het weer gaat omslaan, er regen, kou en vooral veel vochtigheid in de lucht zitten, gaat het mis. De eerste signalen kan ik nog redelijk opvangen en daar geef ik ook wel aan toe. Maar zodra de tijd verstrijkt en de temperatuur steeds kouder wordt, gaat mijn lichaam in alle ankers, waar het maar in kan hangen. Dan voel ik niets anders meer dan de stekende pijn in mijn schouders, heupen, knieën en nek. Ik wil er gewoon niet aan toegeven. Maar ik moet wel.

Aan de buitenkant een vrolijke spontane vrouw van bijna 45 lentes jong, in de bloei van haar leven. Haar kinderen zijn hard op weg naar volwassenheid of hebben die grens zelfs al overschreden. Ze krijgt langzaamaan weer wat vrijheid in haar leven en ruimte om zichzelf verder te gaan ontwikkelen en te ontplooien. Ze heeft zoveel mooie dromen en plannen in haar hoofd. Maar zodra de herfst en winter toe slaan, is ze constant in gevecht met haar eigen lijf. Haar hoofd wil zoveel, maar haar lichaam kan het niet.

Elk jaar hetzelfde ritueel. En dat al meer dan 25 jaar. Van binnen een vrouw van 80 jaar, geteisterd door een lijf dat zich over moet geven aan de pijnen, die de artrose en fibromyalgie met zich meebrengen. Waarom kan ik de pijn niet gewoon negeren. Gewoon de vrouw zijn, die ik zo graag zou willen zijn. Lachend en dansend door het leven. Onbezorgd, zonder de constant aanwezige pijn, die elke dag opnieuw mijn leven beïnvloedt.

Maar je ziet er niets van.

Moeder van 3 dochters, vriendin van een stuiterbal, in gevecht met lichamelijke pijnen door fibromyalgie en artrose, herstellend van een burn-out en depressie, in therapie om psychische problemen onder controle te kunnen houden, schrijft graag over alles wat haar bezig houdt.

Eén gedachte over “Voor heel even geen pijn, mag dat?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *