INSPIRATIE Myrthe Onzichtbaar Taboes Vrije tijd

Vrienden: “for a reason, a season or a lifetime”

Een paar jaar geleden maakte ik in een kliniek een mooi doosje. Een doosje dat ik erbij kon pakken als ik het moeilijk had. In dat doosje stopte ik foto’s van fijne gebeurtenissen. Ik had een paar vriendinnen gevraagd om een brief of een kaart te schrijven, zodat ik die ook in dat doosje kon stoppen. Eén van die vriendinnen deed iets anders. Ze schreef geen brief, maar maakte een filmpje. Mijn lievelingsnummer toentertijd op de achtergrond, lieve woorden en mooie herinneringen die we samen maakten. Laatst moest ik aan dit filmpje denken en bekeek ik ‘m opnieuw. Tijdens het kijken van dit filmpje, moest ik denken aan een bekende quote, afkomstig uit een gedicht.

People come into your life for a reason, a season or a lifetime”

Hoe langer ik nadacht over die quote, het filmpje, mijn vriendschap met die vriendin en mijn vriendschappen in het algemeen, hoe sterker mijn overtuiging werd dat deze quote voor mij waarheid is.
Ik vind vriendschappen aangaan en behouden mijn hele leven al lastig. Ik voel me vaak sociaal onhandig, ik vind het lastig om anderen in te schatten en of te peilen en ik vraag me constant af wat “normaal” is in contact met de ander. Daar komt bij dat ik het door de jaren heen steeds moeilijker ben gaan vinden dat ik te maken heb met allemaal psychische shit -en inmiddels ook fysieke shit. Ik voel me vaak “het meisje dat …” of “het meisje met …” Alsof iedereen altijd rekening met mij moet houden, terwijl ik zo graag gewoon wil zijn.

Toen ik begon met studeren had ik de kans om “from scratch” te beginnen. Twee weken voor het begin van het collegejaar werd ik alsnog ingeloot voor de studie van mijn dromen en verhuisde ik halsoverkop naar de andere kant van het land. Naar een plek waar ik in mijn hele leven één keer eerder was geweest. Het bleek een gouden zet.

Hier, in deze stad en op deze universiteit leerde ik nieuwe mensen kennen. Ik heb bij heel veel van die nieuwe mensen gedacht “ik kan me niet voorstellen dat jij op een dag geen onderdeel meer bent van mijn vriendenkring”. De praktijk heeft uitgewezen dat van alle mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen, er maar weinig zijn die echt blijven. Dat heb ik vaak ontzettend moeilijk gevonden, omdat dit voor mij bevestigde dat ik inderdaad sociaal incapabel ben. Maar denkend aan die quote is het eigenlijk ontzettend logisch dat de meeste mensen weer weggaan. Simpelweg omdat ik niet de ruimte, tijd en energie heb om met honderd mensen een intensieve vriendschap te onderhouden.

Ik schreef al eerder dat ik me vaak “het streepje van de Q” voel. Maar ondanks dat lukt het me wel steeds beter om vriendschappen op te bouwen en te behouden. En langzaam begin ik te voelen dat het oké is dat mensen komen én weer gaan. Waarom? Omdat ik ondertussen een handjevol mensen om me heen heb van wie ik beetje bij beetje durf te geloven dat onze vriendschap niet “for a reason” or “for a season” zijn. Ik durf langzaam te geloven dat er bepaalde mensen zijn die “for a lifetime” in mijn leven zijn gekomen -mensen bij wie ik mag zijn zoals ik ben, met alles wat bij mij hoort.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Heel mooi dit! En ik denk dat je gelijk hebt. Ik heb met een paar mensen van de middelbare school nog steeds contact, maar mensen waar ik tijdens mijn studie intensief mee omging, zie ik nu niet meer. Volgens mij gebeurt dat bij heel veel mensen. En ja, er zijn mensen die een stuk of honderd vrienden hebben, maar ik word altijd heel moe als ik zie hóe vaak je dan van huis bent om naar vrienden te gaan. Dat moet je ook maar kunnen;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *