Sinds we op vakantie waren en ik gestopt ben met 2 zware soorten medicatie let ik weer op het aantal stappen dat in zet en toen we thuis kwamen, besloot ik deze vooruitgang door te zetten en weer bezig te gaan met de zoektocht naar mijn fittere alter ego. Zo gezegd, zo gedaan.

Hier loop ik dan, 5 km van huis vandaan met een tempo dat nog net niet tegen hardlopen aanzit. Ik besloot vandaag wat later te gaan dan gisteren omdat het nu (bijna 10 uur) wat koeler zou zijn en voordat ik ging, zei Bas me dat ik vooral naar de mooie, fijne dingen om me heen moet kijken maar in plaats daarvan schrijf ik deze blog. Als ik om me heen kijk zie ik heel veel mooie dingen, ik zie sterren in de lucht, koeien in de wij, een halve maan en af en toe loopt er een kat langs me heen.

Maar wat ik óók zie, is iets wat niemand anders ziet. Ik loop zo hard omdat ik me achtervolgd voel zoals ik vroeger achtervolgd werd door de mensen die me opwachtten, in elkaar sloegen of andere nare bedoelingen hadden. Ik zie mensen in de bomen hangen, op straat staan en boven huizen zweven. Iedereen die mij hier ziet lopen zou zweren dat ik hier alleen loop, maar niets is minder waar. Ik loop hier samen met al mijn demonen. Ondanks alles wat ik zie en herbeleef probeer ik wel aan andere dingen te denken maar het is moeilijk.

Waarom doe ik dit dan, vraag je je nu vast af, niet waar? Nou, ik zie deze beelden al meer dan 10 jaar en heb het afgelopen jaar van alles geprobeerd om te leren dealen met wat ik zie, om te leren kopjes thee te drinken met de beelden waar menig mens zich helemaal de pleuris van zou schrikken. Medicatie, meditatie, gesprekken met een psycholoog die mij niet begreep, rustig aan doen, teveel doen, alles wat ik mijn eentje zou kunnen doen want de wachtlijst voor mijn behandeling daar sta ik inmiddels al een jaar op en nog is er niemand die mij kan helpen. Inmiddels ben ik het wachten goed beu en heb ik besloten de regie over mezelf dan maar weer in mijn eentje te voeren.

Ik heb de GGZ instelling waar ik onder behandeling ben, al meerdere keren benaderd maar ik blijf hetzelfde te horen krijgen; er is nog geen plek voor mij is want ik ben te complex en daardoor moeten er 2 a 3 afdelingen bij elkaar komen om te bespreken wat ik nodig heb en waar dit kan. Omdat er zoveel mensen werken op deze afdelingen is het moeilijk die allemaal bij elkaar te krijgen, zeker met alle vakanties en ziekten die er elke keer tussen komen. Helaas voor mij zou ik het nog even moeten doen met de psychiater, die probeert mijn ziektebeeld te snappen maar er niet in gespecialiseerd is en een verpleegkundig specialist die mij al 3 jaar kent en mij (heel fijn) door elk dal heen probeert te trekken. Verder heb ik hele fijne thuisbegeleiding en hoef ik het dus allemaal niet helemaal alleen te doen. Maar toch mis ik het, die passende behandeling die ik ooit zou gaan krijgen.

Wandelen zodra mijn lichaam en geest dat toelaten voelt voor mij als een klein beetje mini behandeling. Het moment dat ik wandel, naar muziek luister en om mij heen kijk voelt als even niet hoeven nadenken. Terwijl ik alle nare beelden zie probeer ik aan andere dingen te kijken en soms lukt dat zelfs een beetje. Waar ik dan naar kijk en aan denk? Ik kijk naar wat andere mensen doen en heb in mijn hoofd hele verhalen en ideeën over het mooie en fijne leven dat mensen zouden kunnen hebben, ik richt in mijn hoofd hun vrijstaande woningen of boerderij in en kijk naar vergeten kerstlichtjes die nog in de coniferen hangen. Ik denk aan van alles, aan de fijne feestdagen die ze vast gehad zullen hebben, aan de gezelligheid bij de haard en andere fijne bezigheden. Als ik een ooievaar in de wijk zie hangen wens ik een fijn, zorgeloos leventje voor het kleine mini mensje en als het me lukt om in al deze gedachten te verdrinken denk ik dus aan van alles behalve mijn eigen leven en hoofd.

Zo probeer ik meerdere keren per week een wandeling te maken met mijn demonen. Ik hoop dat er gauw medicatie gevonden wordt die mij gaat helpen deze beelden niet te zien of in elk geval te negeren. Maar tot die tijd probeer ik te verdrinken in de verhalen van vreemde mensen die ik niet ken. Verhalen die ik zelf verzin omdat ik al die vreemde mensen zoveel liefde gun. Wanneer het mij niet lukt om te verdrinken in die gedachten, zet ik mijn muziek zo hard als mogelijk, probeer ik stukjes hard te lopen en ben ik vooral bezig met de camera van mijn telefoon zodat ik kan zien dat die nare beelden -mijn niet zo geliefde vrienden – er niet echt zijn.

Heb jij tips of tricks hoe om te gaan met demonen? Let me know!

Founder van #maarjezieternietsvan. Moeder van 2 kinderen, vrouw van de liefste, baasje van een Golden retriever (Sem) Naast mijn chaotische gezinsleven ben ik ook nog in het bezit van veel te veel diagnoses, een heus pretpakket waar ik graag over schrijf. Ik haat taboes en stigma's en krijg jeuk van burgerlijke dingen.

Eén gedachte over “Wandelen met mijn demonen”

  • Wandelen is voor mij ook een heel goed medicijn. Ik vind het dapper dat je zelf de regie wat meer in handen hebt genomen, maar tegelijk zeg ik ook nog maar weer eens dat ik het meer dan bizar vind dat mensen zó lang op een behandeling moeten wachten. Dat moet echt niet kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *