De afgelopen dagen voel ik me een beetje wankel en kwetsbaar. Ook dat hoort bij PTSS.

Maandag landde ik, na een lang weekend bij mijn babyneefje van 3 maanden, op Schiphol. Een zachte landing was dat niet. In het vliegtuig werd ik onwel: Duizelig, braken, flauwvallen.
Ik geloof dat mijn evenwichtsorgaan een spelletje met mij speelde tijdens de turbulentie.

Tot zover niks ergs, als ik even bij kon komen. Het vliegtuig is alleen geen plek om even bij te komen. Het vliegtuig moest weer gereed gemaakt worden voor de volgende vlucht. Ik moest er uit, maar het lukte me met geen mogelijkheid. De bemanning besloot de medische dienst te laten komen. Dat betekende een hoop toeters en bellen (medische dienst die aan kwam stormen met de Marechaussee, ambulance met loeiende sirenes, Schiphol-personeel).

Oef, laat dat nou net enorm triggerend zijn geweest. Steeds aan mij zitten om bij te blijven, vragen wat er aan de hand was terwijl ik het ook niet meer wist. Vragen om oogcontact te maken en mijn knieën aan elkaar vastbinden zodat ik niet uit de rolstoel kon vallen. Zoveel toeters en bellen voor mij, de paniek die er daardoor ontstond. Op dat moment begon ik te hyperventileren, te trillen als een rietje en moest ik alle zeilen bijzetten om niet te dissociëren.

Één vrouw had dat door en zorgde ervoor dat álle andere mensen op een afstandje kwamen te staan. Zij pakte mijn hand en liet mij niet meer los.

Ze vroeg wat ik nodig had en ik kon weer aangeven wat ik wilde. Een plek waar het rustig is en waar ik niet zoveel bijkijks had. Samen met deze vrouw en een man van de medische dienst kon ik weer uit de freeze-modus komen. Hand in hand liepen we naar de medische dienst.

De beweging was goed voor me, zodat ik de hyperventilatie (en mijn lijf) weer de baas was.
Bij de medische dienst aangekomen checkten ze mij lichamelijk, maar zoals ik al had gedacht had ik gewoon last van turbulentie en was de hele reactie verder een PTSS-ding.

Hier mocht ik wel even blijven, proberen weer op een goede manier adem te halen, liters water drinken en bijkomen. Ik ben iedereen heel dankbaar, iedereen was heel lief voor me. Dat neem ik mee uit deze onstuimige landing in Nederland.

Bedankt voor het lezen van deze blog.
Ik wil jullie wekelijks meenemen en een kijkje geven in mijn rustige, wankele en soms onstuimige leven.

Liefs,

Suus

Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

2 gedachten over “Wankelen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *