Myrthe Onzichtbaar Taboes

Wanneer je lichaam eten weigert

Eten weigeren. Ik heb het eindeloos gedaan. Geen ontbijt willen. Mijn lunch op school weggooien. ‘Nee’ zeggen tegen een traktatie. Geen aardappelen opscheppen en het kleinste stukje vlees zoeken. Uren bezig zijn met een bakje yoghurt omdat je het Echt. Niet. Wilt. Geen ontbijt op bed met mijn verjaardag, maar mijn veilige magere yoghurt met fruit. Zelfgemaakt en zorgvuldig afgewogen. Tot op de gram nauwkeurig.

In de jaren dat ik thuis woonde, hebben mijn eetstoornis en eetgestoorde gedrag voor eindeloze ruzies gezorgd. Ik denk dat het wanhoop was, want wat moet je, als je kind weigert te eten? Als het zichtbaar dunner wordt en je het gevoel hebt dat ze er tussenuit glipt? Wat moet je als ouder, wanneer je geen controle meer hebt over de eetstoornis van je kind? Ik kan me ontzettend goed indenken dat zij de wanhoop nabij waren.

Inmiddels woon ik al heel wat jaren op mezelf. Afvallen, aankomen, afvallen en weer aankomen. Het blijft een eindeloze strijd. Het verschil is nu dat ik geen eten hoef te weigeren, maar gewoon besluit om niet te eten. Er is enkel strijd in mijn hoofd en niet meer strijd tussen mij en een ander. Een enorme opluchting.

Tot het moment dat mijn lichaam ging protesteren: ik hield geen eten meer binnen.

De complexiteit van een eetgestoord hoofd
Ik hield geen eten meer binnen, niet omdat ik het niet wilde, maar omdat mijn lichaam protesteerde. Ik viel af en van binnen vierde ik een feestje. “Ik kan het nog! Ik hoef er niets voor te doen! Het gaat gewoon vanzelf!” De kilo’s vlogen eraf en uiteindelijk kwam het moment dat ik me realiseerde dat dit de oplossing niet was. Ik belde de huisarts en na diverse onderzoeken kwam de diagnose coeliakie.

Ik was opgelucht. Want ergens vond ik het ook wel een beetje eng. Ik had geen controle meer, mijn lijf had de controle overgenomen. Terwijl ik alleen maar controle wilde -dat was het enige. Inmiddels is dit bijna een jaar geleden en leer ik steeds beter te leven met die coeliakie.

Tot een paar maanden geleden…

Here we go again?
Alsof alles weer van voren af aan begon: ik hield wederom geen eten meer binnen. Er gebeurde exact hetzelfde als een klein jaar geleden. Van binnen was ik ontzettend opgelucht dat ik eindelijk die “overtollige” kilo’s weer kwijtraakte. Na een paar weken kwam ook weer het besef dat dit niet oké was. Ik moest hulp inschakelen en dus belde ik wederom de huisarts.

Tot mijn grote opluchting werd ik serieus genomen en werden er opnieuw allerlei onderzoeken uitgevoerd. Resultaat? Alles is in orde. Aan de ene kant is dat een geruststelling, maar aan de andere kant is het ontzettend ingewikkeld. Advies? Gewoon rustig aan het eten weer opbouwen. En als de klachten terugkwamen, moest ik opnieuw aan de bel trekken.

In die tijd daarna veranderde er niets. Ik nam contact op met mijn diëtiste, kreeg weer een machtiging om nutridrink te bestellen en ik leefde op drinkvoeding. Tot op de dag van vandaag is eten een strijd. Niet willen eten, omdat ik bang ben dat ik er weer last van krijg en of het er toch weer uitkomt. Niet willen eten, omdat ik niet wil aankomen. Niet willen eten, omdat ik wil afvallen en het gevoel wil hebben dat ik controle heb. Niet willen eten, omdat ik het niet verdien.

Tegenstrijdigheid
Het is zó tegenstrijdig. Want ondanks mijn intense niet willen, merk ik óók hoe ontzettend ik verlang naar gewoon weer even pizza eten. Geen smerige drinkvoeding, maar gewoon normaal, lekker eten. Simpelweg omdat ik houd van lekker eten.

Soms vraag ik me af of dit het gevolg is van het jarenlang verwaarlozen van mijn lichaam. Heb ik dit over mezelf afgeroepen? Had ik mijn darmen gezond kunnen houden? Ik probeer er niet teveel bij stil te staan, want ik ga het antwoord nooit vinden. Het enige waar ik bij stilsta, is hoe ik hier weer uit ga komen. Stapje voor stapje. Hapje voor hapje. Letterlijk. Ik vecht mezelf weer omhoog. Want uiteindelijk wil ik weer gewoon durven en kunnen (genieten van) eten.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Arie zegt:

    Hi Myrthe,
    Één zin vooral doet mij tranen in mijn ogen krijgen: “, omdat ik het niet verdien.”
    Heel graag zou ik je willen “toeschreeuwen” juist jij verdient het!!
    Lieve groet,
    Arie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *