Liggend op een massagetafel, klets ik met mijn fysiotherapeute. Om en om komen er heel wat vragen. Bij elkaar is er in de loop van de tijd genoeg vrijheid ontstaan om te durven vragen. Bijzonder vind ik dat. Want echt mijn hart delen, vind ik ontzettend moeilijk. 

Waar we eens begonnen met het hebben over mijn vrijwilligerswerk op de kinderboerderij – puur omdat ik daarvoor bij mijn fysiotherapeute kwam – hadden we het al gauw over waarom ik vrijwilligerswerk deed. Door haar warmte, vertrouwen die ze gaf en het wederzijdse durven delen over wie zij was, kletsten we steeds meer van hart tot hart. Het was heel bijzonder. Heel vrij. 

Vrijdag had ik mijn laatste afspraak met haar. Mijn rug kan helaas niet meer herstellen – balen 😉 – maar het laatste gesprek met haar was bijzonder. Niet omdat het een persoonlijk verhaal was of omdat het over onze harten ging. Het is een verhaal die mij liet inzien dat wij elkaar als mens nodig hebben. Meer dan ik eerst ooit dacht. 

We hadden het over werk, wat ik graag zou willen worden. Mijn hart op creatief gebied bij kinderen. Hen daarin les kunnen geven, laten ervaren en vooral laten ontdekken dat creatief bezig zijn mág en kan. Zonder het moeten. Voor de klas dus het liefste. Zonder oordelen. Daarbij vertelde ik mijn ervaring met de kunstacademie. Hoe die tegenviel, hoeveel tranen me dat soms had opgeleverd maar ook hoeveel inzicht me dat had gegeven. Hoe ik door mijn inzicht mijn stagedocent kon laten inzien hoe hij een klas mee kon krijgen. 

Het is even een kleine opstapeling van woorden. Maar door deze woorden kwam zij ermee dat haar kinderen konden leren. En zo gingen we door. Misschien voelt het in mijn beleving veel magischer dan alle woorden nu op mijn scherm. Maar – jij en ik zijn gemaakt om elkaar te mogen helpen. Mijn fysiotherapeute mag mij helpen om mij ( een stuk ) beter te maken, zodat ik mijn werk kan doen. Ik kan mijn werk dan doen om iemand anders iets te laten doen. 

Nu bedoel ik echt niet zo zwart wit als het lijkt dat we er alleen maar zijn voor elkaar, om elkaar in het leven te helpen. Maar het maakt het allemaal wel een stuk leuker en makkelijker. En we kunnen blijven doen wat we doen. 

Eén gedachte over “We mogen elkaar helpen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *