Jarenlang liep ik tegen de lamp. Deed ik een opleiding, viel ik, stond ik weer op, probeerde ik de opleiding (met goed resultaat) weer op te pakken. Viel ik weer, stond ik weer op, probeerde ik te werken. Viel ik weer (and so on).
Wat was dat toch, waardoor ik continu toch weer in crisis verkeerde?
Wat was de reden waarom alle traumatische ervaringen me steeds harder om de oren vlogen?

Graag wil ik schrijven over mijn weg naar herstel en zal dit in delen schrijven. Het eerste deel lees je hier: weg-naar-herstel/

Nadat ik met enige regelmaat bij de crisisdienst heb gezeten en mijn man steeds vaker met de crisisdienst belde, werd ik opgenomen.
De wanhoop vloog me om de oren, een opname zou ik toch nooit meer nodig hebben? Hoe kan dat nou, dat dit nodig is en hoe kom ik hier weer uit?
In een crisisopname willen ze dat je zo snel mogelijk weer buiten staat (iets met bedden en geld) en om mijn nachtrust weer te pakken te krijgen kreeg ik verschillende medicatie voorgeschreven.
Iets waar ik fel op tegen ben, sedatie , maar wat me ook totaal niet meer uitmaakte. Alhoewel ik nog steeds ‘s nachts thee zat te drinken in de woonkamer, had ik mijn ogen wel wat langer dicht.

In de kliniek had ik -nog steeds- enorm veel last van dissociatie. We hadden de afspraak dat ze mij dan naar mijn kamer mochten begeleiden zodat de verpleging rustig contact met me kon maken met zo min mogelijk verdere prikkels.
Als ik weer contact kon maken, raakte ik standaard in paniek. Ik wist meteen hoe ver het was en dat het me voor de zoveelste keer overviel. Hoe kon ik zo doorgaan? Helemaal nu bekend was dat ik moest stoppen met mijn huidige behandeling omdat mijn psycholoog de specialiteit niet had mij verder te helpen.

Er was één verpleegkundige waar ik het fijn vond om mee te praten (en te auwehoeren). Nadat hij me op een avond uit dissociatie had geholpen en ik in paniek was, zei hij: Als je niet geholpen kan worden bij jouw huidige psycholoog, waar dan wel?
Dat verbreedde mijn blik. Hoe simpel het ook klinkt, ik was er door de kortsluiting in mijn hoofd niet opgekomen.
Zo kwam het dat ik vanaf dat moment dagelijks met mijn psycholoog belde om een plan te maken. Waar hebben ze wél de specialiteit en kan ik wel een behandeling volgen?

Na 10 nachten crisisopname ging ik, met een rits afspraken met mijn psycholoog, begeleidster en mijn man weer naar huis.

Hoe mijn weg daar verder ging, schrijf ik in het volgende deel.



Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

4 gedachten over “Weg naar herstel #2”

  • De vraag van die verpleegkundige was heel goed, maar ik vind eigenlijk ook wel dat je toenmalige psycholoog daar zelf over na had moeten denken. Zeggen dat je iemand niet kunt helpen is heel eerlijk, maar ook wel ‘makkelijk’. Draag dan een alternatief aan, zou ik denken.

  • Het feit dat een behandelaar aangeeft dat ze je niet kan helpen is al heel wat. Vaak zie je dat ze het heel moeilijk vinden om los te laten, wordt beschouwd als soort van falen. Er wordt dan weer wat anders geprobeerd waar client/patiënt niet bij gebaat is. Tenminste dat is wat ik herken van waar ik werk. En dan is het inderdaad mooi dat er dan iemand is, die wel met je meedenk/meekijkt, omdat je het zelf even niet ziet. Het geeft hoop en hoop is zo belangrijk. Maar ook mooi dat je ook gewoon lekker kunt ouwehoeren met zo iemand, want dat is zo belangrijk ondanks alle ellende.
    Ben benieuwd naar het volgende deel

    • Ja, wat hebben we geouwehoerd (o zo nodig voor mij om weer te relativeren en afleiding te vinden).
      Ik kan me dat -als mens- best voorstellen dat hulpverleners moeite hebben met loslaten. Hij gaf dat ook wel eerlijk aan, maar zette zich keihard in om goede en passende hulp te vinden en een goede overdracht te schrijven. Was nog best een ingewikkelde instructie (gezien één dbc) maar hij deed het! Het volgende deel komt gauw 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *