Onzichtbaar Suus

Weg naar herstel

Jarenlang liep ik tegen de lamp. Deed ik een opleiding, viel ik, stond ik weer op, probeerde ik de opleiding (met goed resultaat) weer op te pakken.
Viel ik weer, stond ik weer op, probeerde ik te werken. Viel ik weer (and so on).
Wat was dat toch, waardoor ik continu toch weer in crisis verkeerde?
Wat was de reden waarom alle traumatische ervaringen me steeds harder om de oren vlogen?

Graag wil ik schrijven over mijn weg naar herstel en zal dit in delen schrijven.

Na verschillende onderzoeken en gesprekken kwam ik er in 2016 ein-de-lijk achter wat mijn diagnose was. Meer dan de helft van mijn leven liep ik tegen muren, viel ik, stond ik weer op en werd ik voor de zóveelste keer opgenomen in een ziekenhuis of op een crisisafdeling.
Behandeling voor deze klachten (CPTSS) had ik nooit gehad. Dus vól goede hoop op herstel begon ik EMDR bij een organisatie in mijn woonplaats.
Daar liep ik – en de behandeling – behoorlijk klem.

Tijdens EMDR dissocieerde ik, kon niemand contact met mij krijgen en belden ze mijn man op zijn kantoor om te komen en dus om mij weer uit dissociatie te krijgen.
Het was intensief en heftig voor ons allemaal. De EMDR sessies liepen spaak omdat ik niet in staat was ook maar één sessie op een goede manier af te sluiten. Zo werden mijn klachten erger en erger.
Ik was niet veilig meer met mezelf en zodoende probeerde mijn man zo veel mogelijk thuis te zijn.
Samen gingen we naar buiten. Doen wat ik héél goed kon. Hardlopen. Zo had ik het idee nog een klein beetje controle te hebben. Als ik kilometers maakte had ik even een moment ‘vrij’ in mijn hoofd. Mijn man fietste dan met mij mee.
Eenmaal thuis gekomen zat ik dan als een hoopje ellende op de bank, met een hoofd vol onweer, ineengedoken, te wachten tot mijn psycholoog weer belde.
Dit was namelijk het plan iedere dag. Veilig blijven, hardlopen, oxazepam slikken, bellen met mijn psycholoog en een plan voor de avond maken.
Ondertussen stond er een cd op repeat. Het enige wat ik nog aan prikkels om me heen kon verdragen was de cd van ALT-J.

Dit plan hield ik een week vol. Ik raakte alsnog in een crisis en was totaal niet veilig. Voornamelijk de avonden en nachten waren niet meer te doen en zodoende zat ik iedere avond of nacht bij de crisisdienst óf belde mijn man met de crisisdienst.
Op een nacht werd er ieder uur contact gehouden en was ik de eerste die op een ochtend bezocht werd thuis. Zij besloten dat dit niet langer meer houdbaar was. Dat ik klem liep, dat ik thuis klem liep, dat de behandeling klem liep.
Wederom werd ik opgenomen op een crisisafdeling. Met deze keer als reden: Proberen de slaap weer te vatten, tot rust komen, kijken welke behandeling geschikt is.





Suus

Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje
Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

Dit vind je misschien ook leuk...

3 Reacties

  1. Heel erg heftig om te lezen. Maar ook heel fijn dat je man je zo tot steun kon zijn.

    1. Dankjewel. Had niet stilgestaan bij de heftigheid aangezien het zo was zoals het was.
      Ja, mijn man is goud waard!

  2. Klinkt als een rots in de branding, wauw 🙂 Maar ja het blijft allemaal heftig om mee te maken hè. Ik wist niet dat de EMDR zo was verlopen, wat jammer! Maar, het verhaal houdt hier niet op…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *