Onzichtbaar

When memories hit you, it hurts

Leuk die facebook herinneringen maar zo zie je wat er in een jaar tijd kan veranderen.Zo zat ik vorig jaar in deze tijd samen met mijn vader met de vrachtwagen in Spanje.

Het was ergens in mei en ik werd gebeld door de planner zou jij samen met je vader een container willen lossen in La rocca del Valles bij Barcelona? Ik was door het dolle heen want dat wilde ik al zo graag een keer heen samen met mijn vader achter elkaar aan met 2 vrachtwagens.
Ik moest wel even bellen voor oppas maar dat was zo geregeld.

Toen was het eindelijk zo ver, mijn eerste echte lange rit “alleen” met de vrachtwagen. En oh wat was ik zenuwachtig en achter af waarvoor het liep allemaal als een kogel.
Maandag ochtend voor de files vertrokken we richting Duitsland. Door de bijzondere lading mochten we niet door België heen. We kwamen de eerste nacht tot aan routier de Colibri. Daar hebben we gegeten en natuurlijk een kir op samen met mijn vader. Want het was toch wel een speciaal reisje zo vader en dochter op pad met 2 vrachtwagens.

We gingen weer verder en we kwamen tot aan bijna de Spaanse grens. Alles liep zoals ze dat dan zeggen: ‘als een kogel’. Zelfs complimenten gehad van de planning dat het zo goed liep. Ik was best trots de eerste keer zo lang en ver en ondanks ik zo zenuwachtig was ging het me makkelijker af dan ik gedacht had.

Eenmaal bij de Spaanse grens bij La Jonquera moesten we inklaren en dat duurde ongeveer een uurtje en toen konden we door naar La Rocca del Valles. Langs de middellandse zee. Wat was het daar mooi.

Op de terug weg wist mijn man wel een snellere en mooiere route, mooi was die zeker maar snel, dat betwijfelde ik.Ik had gewoon klammer handjes. Ik was niks gewend en dan ineens dwars door centraal massief Frankrijk vond ik toch een aardige uitdaging.

Ondanks dat alles helemaal goed gegaan is, kreeg ik al antwoord zie je wel ik zei toch dat je het kon. En was het een reis voor in de boeken.

En nu ik dit zo schrijf met tranen in mijn ogen denk ik eraan van wie weet zal ik nooit meer rijden geen reisjes meer met mijn vader of mijn man. Zoveel is er veranderd dit jaar. Van een jonge vrouw die het gewoon even deed allemaal naar een ingestorte jonge vrouw die geen eens meer met de luxe wagen mag en kan rijden….

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Hoe gaaf is het om dit samen met je vader te kunnen doen! En ja, ik kan me héél goed voorstellen dat zo’n herinnering nu ook pijn doet, omdat je niet weet of het ooit nog… Ik hoop zó voor je dat je op een dag weer heerlijk achter het stuur kunt zitten en daar onbezorgd van kunt genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *